Your position:home page » currency rates » text

shtypi i dites gazeta dita

Release time:2019-01-15
Contact

You may communicate with us by email::Email:mecar [at] abyznewslinks.comWe are unable to respond to the following types of enquiries:1) Genealogy enquiries - lost family members, obituaries, etc..2) Link exchanges - no link exchanges under any circumstances.3) Newspaper articles - no locating of old newspaper articles, etc..4) Newspaper enquires - addresses, advertising, circulation, clippings, emails, popularity, etc..5) Press releases - no handling of press releases.Unfortunately, handling these enquiries is time consuming, and we do not havethe resources to handle them.This page is available in English only.


Gjermanët nuk besojnë te Shqipëria, Basha: Shkova dhe kërkova votën e tyre për negociatat

“Gazeta Shqiptare” është gazeta e pavarur më e vjetër në Shqipëri. E themeluar në 1927, publikimi i saj u ndërpre në 1939, me pushtimin fashist të Shqipërisë. E ndaluar dhe nga regjimi komunist, i rifilloi publikimet më 22 prill 1993.


Shqipëria komuniste mes Lindjes dhe Perëndimit

Shqipëria komuniste mes Lindjes dhe Perëndimit


Një replikë dhe disa saktësime për intervistën e Prof. Luca Micheletta-s në gazetën ‘DITA’. Disa të vërteta për qëndresën e shqiptarëve gjatë Luftës së Ftohtë, roli i Enver Hoxhës dhe shkaku i indiferencës së Italisë ndaj Shqipërisë… Muharrem Xhafa Javës së parë të qershorit kam lexuar në gazetën “Dita” të datës 7 e 8 qershor e në ndonjë organ tjetër shtypi materiale të Konferencës për Marrëdhëniet mes Shqipërisë e Italisë gjatë Luftës së Ftohtë, organizuar nga ambasada Italiane në Tiranë. Posaçërisht më ka tërhequr vëmendjen një intervistë e studiuesit dhe profesorit të nderuar të Universitetit La Sapienza (Romë) Luca Micheletta, i cili duket të jetë njohës i mirë i marrëdhënieve të Shqipërisë me Italinë gjatë Luftës së Ftohtë, ndërsa flet me simpati për Shqipërinë e për shqiptarët, madje guxon të flasë dhe për Enver Hoxhën, ndryshe nga intelektualët e tjerë borgjezë ose shqiptarë. Ai ka venë në dukje se Enver Hoxhës nuk mund të mos i njihet merita e arritjeve në vitet që ka udhëhequr, duke theksuar se “ishte një politikan i mprehtë dhe gjatë regjimit të tij janë shënuar përparime që nuk duhen mohuar”! Me guximin e një intelektuali e profesionisti të njohur, ky profesor italian u jep një mësim politikanëve, pushtetarëve e intelektualëve frikacakë te vendit tonë, të cilët në tërësi kanë hedhur baltë mbi Enverin e socializmin, duke dëshmuar shkallën e lartë të personalitetit të tyre të ulët. Në këtë shkrim nuk do të sjell hollësi për marrëdhëniet mes Shqipërisë e Italisë gjatë Luftës së Ftohtë, për faktin se s’jam as specialist i fushës, po do të vë në dukje se në atë Konferencë del të mos jenë thënë e diskutuar disa probleme të rëndësishme, për arsye që i dinë protagonistët e Konferencës, të cilët i kanë bazuar opinionet e tyre kryesisht në dokumente që gjenden në njërën anë të Adriatikut, në Itali. Ndaj nuk mund të mos them se lektorët e folësit italianë (po edhe shqiptarë) kanë zgjedhur të jenë të njëanshëm, duke u mbështetur në dokumentet për marrëdhëniet në fjalë, në arkivat italiane “endé të pa eksploruara deri në fund”, dhe jo edhe në dokumentet e arkivave të palës shqiptare të kohës së socializmit, që janë me bollëk në Ministrinë e Jashtme ose në Arkivin e Shtetit të sotëm. Muharrem Xhafa S’e kundërshtoj  faktin që këndvështrimi i një studiuesi italian, i një intelektuali a profesori me formim jo komunist a borgjez, i vështron, i studion problemet e periudhës komuniste, përfshirë Luftën e Ftohë e marrëdhëniet e Shqipërisë Socialiste me Perëndimin e me Italinë, ndryshe nga një studiues, intelektual a profesor, që qëndron në pozitat e marksizëm-leninizmit e të mësimeve te Enver Hoxhës. Po të shohësh ndryshe një dukuri, një fakt, një zhvillim, kjo nuk do të thotë se je i saktë, nuk do të thotë të sajosh, të krijosh diçka ndryshe, bazuar në të pavertetën, në anonimen, pse kështu dua unë, ti, ai! Ok, qëndrimi ndaj së vërtetës mund të mos jetë i njëjtë, pra mund të jetë i ndryshëm, po e vërteta është një dhe nuk ndahet më dysh, një pjesë e vërtetë e pjesa tjetër e pavërtetë. Po kështu, të vërtetën s’e pret dot prej atyre që i trajtojnë gjërat e flasin për problemet bazuar në interesa personalë apo të politikës së ditës! Se,  për shkak të konstruktit, ndërtimit fizik a mendor të tyre ose të varur nga buka e gojës, siç e thoshte bukur një gazetar i gazetës  “Dita”, këta njerëz nuk sjellin gjithë të vërtetën, edhe sikur të duan! E  vërteta vonon, thotë populli, po një ditë ajo do të dalë! Kjo është për të gjitha gjërat! Jo pa qëllim do të përmend shkurt shkaqet e përmbysjes së socializmit në Shqipëri. Studiuesit e huaj, edhe ata më seriozët, gabojnë që e rendisin Shqipërinë në radhë me vendet e tjera të lindjes ish-socialiste, të cilët ishin kthyer ne vende revizioniste, që në kohën e Hrushovit e të Brezhnjevit, ndërsa Shqipëria vazhdonte rreth 30 vjet të tjera më pas të ecte me Enver Hoxhën në krye në rrugën e socializmit mbështetur në forcat e veta, derisa socializmi u tradhtua nga Ramiz Alia dhe u përmbys. Pse fshihet e nuk thuhet, pse nuk studiohet nga studiues realistë e të ndershëm të huaj e vendës, ky fakt, që Shqipëria nuk iu nënshtrua “sovranitetit të kufizuar” e presioneve të sovjetikëve, po u bëri ballë me sukses?! Gjithkush ka e është i lirë të mbajë mendimin e tij, po rënia e komunizmit në Shqipëri s’ishte një fenomen i pashmangshëm, pasi ra perandoria komuniste e lindjes europiane, siç thonë shumë studiues! Pra ishte një fenomen i shmangshëm! Se po të kishte qenë një fenomen i pashmangshëm, kjo do të kishte ndodhur qysh kur ish-vendet socialiste të lindjes kaluan në anën e revizionizmit sovjetik e dora-dorës u shndërruan në përmbajtje në vende kapitaliste, duke ruajtur disa forma socialiste të qeverisjes. *** Flitet shumë e madje spekulohet me Luftën e Ftohtë. Po njerëzit duhet të kenë të qartë se ajo ishte një luftë me përmasa botërore dhe aspak e ftohtë! Fillimi i viteve ‘50 të shekullit njëzet, që ndau Europën e botën në dy kampe të ndryshëm ideologjikë, kulturorë, diplomatikë, po edhe të tjera, bëri që “harxhet” t’i paguanin vendet e treta, bëri që këta të shërbenin e të përdoreshin si “mish për top”ndaj asaj lufte të “heshtur”, pa përballje (edhe kjo me hile) të Bashkimit Sovjetik e të Shteteve të Bashkuara të Amerikës. Kjo luftë që trajtohet e thuhet se ishte luftë e ftohtë, metaforikisht mund të quhet kështu, po në të vërtete nuk ishte e tillë, sepse zgjati gati tri dekada,  i solli botës, popujve të saj, shkatërrime materiale e financiare kolosale, stres, edhe shumë viktima në njerëz, po të shihet në plan global, sa gati një luftë botërore e “ngrohtë”. Jam i prirur të inkurajoj e mbështes opinionet e njerëzve të ditur si Micheletta për Enver Hoxhën si një politikan i mprehtë e se gjatë regjimit të tij u shënuan arritje, të cilat nuk duhen mohuar. Po, ndonëse kështu, ata thonë shumë gjëra të tjera jo të vërteta e të mangëta! Përmenda se regjimi komunist në Shqipëri mundi të qëndronte e të ecte përpara edhe pasi ra perandoria e lindjes europiane e më pas ajo aziatike. Në librin “Kur tradhtohej socializmi”, unë e kam trajtuar gjatë këtë fenomen, por dua të kujtoj për ta përforcuar: Perse sa qe gjallë Enver Hoxha, PPSH, pushteti popullor, Shqipëria Socialiste qëndroi, u bëri ballë rrebesheve, bllokadave e presioneve të sovjetikëve e më pas të kinezëve, edhe atyre të Perëndimit e gjithë reaksionit antikomunist të botës. Kjo dihet, po intelektualët e sotëm kanë frikë të thonë e të shkruajnë se Enver Hoxha qëndroi e fitoi mbi kapitalizmin e borgjezinë, mbi revizionizmin modern  në pushtet e jo në pushtet, sepse ai i qëndroi besnik e zbatoi në mënyrë krijuese mësimet e marksizëm-leninizmit, parimet themelore të ndërtimit e të mbrojtjes së socializmit,  mbështetur në forcat e veta, besoi në forcën e pathyeshme të popullit shqiptar. Aspak si një domosdoshmëri! Po përmbysja e socializmit tek ne ndodhi, se populli e socializmi u tradhtuan! Prof. Luca Micheletta “Interesant” është pohimi se “pavarësisht marrëdhënieve që krijonin shtetet komuniste (në fakt nuk ishin shtete komuniste) me Shqipërinë, interesi ishte “ta përdornin këtë vend si pikë strategjike për interesat e tyre”! Po kjo çfarë tregon? Duhet thënë se tregon qëllimin e tyre të ulët! Po duhet thënë edhe se për çfarë arsyesh ato shtete “komuniste” nuk ia arritën qëllimit në marrëdhëniet e tyre me Shqipërinë, që ta përdornin si pikë strategjike për të përmbushur interesat e veta?! Për të ardhur keq është që studiuesit nuk thonë se kjo ndodhi kështu, sepse Shqipëria kishte zot dhe se zot ishte populli me pushtetin e tij me Enverin në krye! *** Italia ka qenë një vend pushtues i Shqipërisë, me 7 prill 1939. Ajo ndryshoi pozicionin e saj për ekzistencën e shtetit shqiptar pas fitores se Luftës sê Dytë Botërore mbi nazifashizmin. Pas humbjes së luftës nga Italia fashiste, populli shqiptar i trajtoi me dinjitet robërit e luftës e ushtarët italianë qē mbetën në Shqipëri derisa u larguan ne atdheun e vet. Po s’është e vërtetë që Italia, pas Luftës së Dytë Botërore zgjodhi mbrojtjen e pavarësisë dhe integritetit të Shqipërisë. Kjo nuk duhet ngatërruar me njohjen prej shtetit italian të Shqipërisë si shtet i lirë e i pavarur.  Nuk ka përse të mohohet fakti që kriminelët e luftës e të tjerë pas çlirimit të Shqipërisë gjetën strehim në shtetin italian dhe që nga Italia janë bërë plane e përpjekje për rrëzimin e pushtetit popullor në Shqipëri. Gjithkush e di se Shqipëria u lidh pas Luftës së Dytë Botërore me Stalinin. Kjo ishte krejt normale e shpëtimtare për fatet e saj! Pse, me kë duhej ajo të lidhej? Me Italinë pushtuese? Me Gjermaninë pushtuese? Me Anglinë, që bëri gjithçka për të realizuar në Shqipëri atë që bëri në Greqi? Me SHBA, që vinte veton e shtetit të fuqishëm për të mos pranuar Shqipërinë e re në OKB? Është i njohur fakti që Perëndimi e priti me alarm lidhjen e Shqipërisë me rusët, me Stalinin. Po kështu edhe Italia. Kjo s’ishte një lidhje e rastit. Shqipëria u lidh me Stalinin, me rusët, sepse i bashkonte ideali komunist, ndërtimi i socializmit, jo çështja e investimeve, e lekëve, siç bëri Tito i Jugosllavisë. Bota e di mire se pas vdekjes së Stalinit, kur Hrushovi e klika e tij tradhtuan marksizëm-leninizmin e socializmin, Shqipëria  i prishi marrëdhëniet me Bashkimin Sovjetik të udhëhequr nga Hrushovi! Kjo tregonte guximin e forcën e Shqipërisë, jo dobësinë e saj. Po, pasi miqësia me Bashkimin Sovjetik u prish, pse Italia, Perëndimi në tërësi, nuk e mbështetën Shqipërinë, ashtu si bënë me Jugosllavinë? Përse nuk mbajtën të njëjtin qëndrim? Sepse Shqipëria ishte një vend socialist, jo një vend revizionist-borgjez si Jugosllavia. Mund të thonë sot sa të duan italianët e të tjerë se ky ishte një moment i rëndësishëm, kompleks, delikat etj. Italianët dhe gjithë vendet e Perëndimit u gëzuan që Shqipëria u prish me sovjetikët, në heshtje edhe fërkuan duart, por aspak hapur, “me bujë”, në mënyrë publike! Veçojmë këtu Italinë, sepse për italianët ky ishte një shërbim i madh. Baza ushtarake detare e Vlorës përbënte rrezik real për Italinë në radhë të parë e për të gjitha vendet kapitaliste tê Perëndimit, të cilët duhej ta kishin thënë me zë të lartë se largimi i sovjetikëve të Hrushovit nga baza detare e Vlorës u dha mundësi të ndjeheshin pa ankthin e sulmit rus, të merrnin frymë lirisht, u kurseu miliarda dollarë, u hoqi realisht mundësinë e një sulmi agresiv pushtues sovjetik. Perëndimorët, përfshirë italianët, s’e kanë vlerësuar asnjëherë me realizëm kontributin e Shqipërisë socialist kundrejt Perëndimit, për të mos shkuar më tej në histori, që në kohën e Skënderbeut! Enver Hoxha ishte udhëheqës i madh, dinte të bënte politikë të jashtme, të ndërtonte marrëdhënie me interes të ndërsjelltë me shtetet me sisteme te kundërta! Ai nuk e la asnjëherë Shqipërinë pa miq e pa aleatë! Bota duhet ta mësojë mirë, po më mirë akoma duhet ta dinë italianët e perëndimorët, se vendet e tyre nuk lëvizën në drejtim të Shqipërisë, në ndihmë të saj dhe e “justifikojnë” këtë faj të tyre si Pons Pilati, duke thënë se Shqipëria filloi të afrohet me Kinën e të tjera justifikime të kota! Perëndimin nuk e pengoi lëvizja e Enver Hoxhës drejt Kinës e Mao Ce-dunit, me të cilën e lidhnin interesat e socializmit (po për këto u prish më vonë), por fakti që Shqipëria ishte një vend socialist i vërtetë dhe që Enver Hoxha nuk pranonte t’u nënshtrohej e të hiqte dorë nga parimet e ndërtimit e të mbrojtjes së socializmit. *** Kur dëgjon te thonë sot disa studiues vendës e të huaj se amerikanët e italianët atëherë mendonin që Kina nuk mund ta mbronte Shqipërinë nga Bashkimi Sovjetik dhe Shqipëria avash-avash do të afrohej me Perëndimin, me kampin perëndimor, do të qëndronte komuniste, po formalisht, do të urrente amerikanët, po falso, do të fliste kundër amerikanëve, italianëve e të tjerë, jo prej vërteti, njeriu thotë : Si është e mundur që intelektualë jo pa mend të bien në pozita si këto, mjerane?! Këta “harrojnë” e nuk duan ta thonë se Enver Hoxha nuk kishte bërë llogari që mbrojtjen e vendit t’ua besonte kinezëve! Kjo është fare pa mend! Se Enveri nuk i pyeti kinezët kur i përzuri nga baza detare e Vlorës dhe së me kinezët u lidh disa vite më vonë. Po ai nuk pyeti as Perëndimin dhe e kishte të qartë se vendet e Perëndimit nuk do ta ndihmonin.  Kështu ishte dhe çështja e propagandës kundër imperializmit amerikan, italian etj. Studiuesit italianë, perëndimorë e jo perëndimorë, duhet të deklarojnë se kanë qenë në delir, kur kanë vlerësuar që Shqipëria do të hidhej në krahët e Perëndimit! Me pak fjalë, atyre nuk u doli asgjë nga parashikimet. “Për të qeshur” është kur profesori Micheletta thotë se me që rreziku më i madh për Shqipërinë në atë kohë ishin rusët, “siguria e Shqipërisë i është besuar perëndimorëve. Hoxha e dinte mirë këtë, pavarësisht gjuhës së ashpër që përdorte kundër Perëndimit”! Ky gjykim përbën një nonsens! Përderisa perëndimorët i “paskan ditur” këto gjëra dhe shtetet e vendeve perëndimore nuk paskan lëvizur asnjë fije në ndihmë të forcimit të mbrojtjes së Shqipërisë, a nuk tregon ky qëndrim se ia kishin me hile Shqipërisë socialiste dhe se çfarë ka thënë e ka shkruar Enver Hoxha kundër perëndimorëve është krejt e përligjur?! Kjo u bë më evidente, thotë Michelatta, “pas vitit 1968, kur Shqipëria kishte frikë nga rusët, pasi mendon se ashtu siç ata bënë me Çekosllovakinë, kur e pushtuan, mund të ndërhyjnë edhe në Shqipëri dhe e dinë që kinezët nuk mund t’i mbrojnë. Ne atë kohë Shqipëria doli nga Traktati i Varshavës..”! Këto nuk i lejohen t’i thotë një njeri i thjeshtë e jo më një studiues e profesor universiteti me emër si Sapienza. Kurrë në dekadat e ndërtimit të socializmit siguria e Shqipërisë nuk u është besuar perëndimorëve! As kinezëve! Po as sovjetikëve kur jetonte e drejtonte shtetin sovjetik, Stalini i Madh! Ashtu siç u çlirua me forcat e veta nga pushtuesit nazifashiste italianë e gjermanë, pa asnjë këmbë ushtari sovjetik, pa asnjë kompani ushtarësh anglezë e amerikanë, ashtu Shqipëria e kishte bazuar mbrojtjen e saj në fuqinë e popullit ushtar, dhe nga askush tjetër! Shqipëria denoncoi e doli nga Traktati i Varshavës me 1968, sepse ai Traktat i shkeli parimet për të cilat ishte ngritur, u bë agresiv, pushtues! Kur Shqipëria me guxim denoncoi e doli nga Traktati agresiv i Varshavës, Perëndimi “dridhej” nga frika se çfarë do të ndodhte dhe nuk guxoi t’i çonte një “të fala” qeverisë shqiptare! Po të ishte se Shqipëria e mbështeste mbrojtjen e vendit e te popullit të vet te Perëndimi, do kërkonte të shkonte në NATO ose me ndonjë traktat tjetër! Nxirreni ju italianët nëse keni një rresht kërkesë për ketë gjë! Dhe nuk duhet hamendësuar sidomos nga studiuesit! Arsyetimi juaj është një blof, krejt i paargumentuar, një shtrembërim flagrant i së vërtetës historike! Përforcoj se më vjen mirë që si studiues ju pranoni se akti i pashoq në botë i Shqipërisë socialist i ndihmoi italianët të merrnin frymë të lehtësuar pas largimit të sovjetikëve nga Vlora, të mos harxhonit miliarda dollarë për të përballuar një sulm a një luftë të mundshme! Më vjen mirë kur pranoni se Italia ishte ajo që ndodhej më pranë rrezikut e që mund e do ta pësonte e para! Po është e pafalshme të thoni se ky akt i madh i Shqipërisë dhe shtetit shqiptar, i Partisë së Punës, i popullit shqiptar me Enver Hoxhën në krye, ndodhi “nga që Tirana kishte mbështetjen e Perëndimit”! Profesor, as fëmijët e shkollës nuk e pranojnë këtë shtrembërim të së vërtetës! As studentët tuaj në universitet nuk mund të pranojnë që para atij gjesti, qëndrimit heroik të Shqipërisë, të justifikoheni në studimin tuaj me “nuk mund të bënim më shumë për shkak të ligjeve të vendit..” e sofizma të tjera! Duke vlerësuar staturën tuaj si studiues e profesor i Historisë së Marrëdhënieve Ndërkombëtare pranë Departamentit të Shkencave Politike në Universitetin La Sapienza të Romës, do të doja të vijoja me disa probleme që ju prekni në intervistën tuaj, por që keni për to një këndvështrim të gabuar e ahistorik, si çështjen e Kinës e Shqipërisë, të “bunkerëve”, të kuptimit te situatës së vështirë që kalonte Shqipëria nga Enver Hoxha, të vetëvrasjes së Mehmet Shehut etj., për ta mbyllur me pohimin tuaj se “Shqipëria garantonte mbrojtjen e perëndimit”, ndonëse kjo “nuk thuhet me zë të lartë”.


A do ta hetojë Arta Marku, Sali Berishën?

Arta Marku është e re në atë zyrë dhe si e tillë, para se të shfletojë dosjen e “21 Janarit”, po i përmbledh qëndrimet publike të Sali Berishës që e bëjnë atë fajtor për vrasjet, për prishjen e provave dhe për pengimin e drejtësisë. Nuk po flas për gjëra që janë në dosje shërbimesh apo hetime prokurorësh. Po jap detaje nga qëndrimi i tij publik, të cilat i kam përsëritur disa herë. Qëndrimi i tij publik, provon të tria veprat penale, edhe vrasjen, edhe fshehjen e provave dhe pengimin e drejtësisë – shkruan Mero Baze, i cili ka publikuar një kronologji të deklarimeve të Berishës në 21 janar. Më 21 janar në orën 19.30 minuta, Sali Berisha doli para shtypit, i bindur se do t’ia arrinte të fajësonte për vrasjen e tre qytetarëve, opozitën. Ai tha: “Në këto përleshje kanë humbur jetën tre qytetarë, janë plagosur dhjetëra policë dhe demonstrues. Përgjegjësia e plotë totale për të gjitha këto bie mbi organizatorët e skenarit “tunizian”, mbi pinjollët e “benalive” shqiptarë. Duke ju shprehur ngushëllimet më të sinqerta familjarëve të viktimave, theksoj se të dhënat paraprake flasin se secili prej tyre është qëlluar nga afër me armë pistoleta të lehta, të cilat nuk gjenden në armatimin e Policisë së Shtetit dhe as të Gardës së Republikës. Duke theksuar këtë, i kërkoj Prokurorisë të zbardhë sa më shpejt të vërtetën e këtyre jetëve të humbura.” Më poshtë ai tentoi të japë dhe prova se vetë qytetarët ishin bindur se vrasjet i bëri opozita. Ishte interesante, por ai foli në orën 19:30 për një ngjarje që kishte ndodhur rreth orës 19:15 minuta në Spitalin Ushtarak, ku një grua nga Tropoja i është hakërryer Preç Zogajt, pse i ishte plagosur vëllai polic me gurë në demonstratë. Aq “online” ishte Berisha për të prodhuar një akt të tillë, sa doli para medieve dhe e shtrembëroi ngjarjen duke zëvendësuar gruan nga Tropoja, që doli që nuk kishte as vëlla polic, me “motrën” e Aleks Nikës, plagosur, që më vonë humbi jetën. Ja çfarë ka thënë po më 19:30: “Opozita organizoi një skenar puçist, e paralajmëroi atë, organizoi skenarin tunizian. Përgjigje opozitës i dhanë familjarët e njërit prej viktimave, i nxorën jashtë ata: “Dil jashtë kriminel, na vrave vëllanë”. Të dhënat paraprake të ekspertëve dhe të mjekëve të reanimacionit janë se ata janë gjuajtur nga afër me armë të lehta…..Përshëndes, ndonëse në fatkeqësi, familjarin e njërit prej këtyre viktimave, i cili do t’i thoshte në Spitalin Ushtarak njërit prej këtyre drejtuesve kryesorë të kësaj dhune: “Largohu kriminel, na vrave vëllanë”, dhe në prani të personelit do ta nxirrte jashtë nga dhoma. Motra e shkretë, megjithëse kishte në gjendje shumë të rëndë vëllain, por që nuk kishte humbur arsyen, i dha atë që meritonte këtij shoku.” Nga ana tjetër, i sigurt që gazetarët nuk kishin filmuar vrasjet, ai sulmoi publikisht në konferencë një gazetar, i cili ishte plagosur, duke i shpuar plumbi dorën në krah të Hekuran Dedës, që u vra pasi ishte tek vendi ku rrinë gazetarët. Ja çfarë thotë Berisha: “Mund t’ju bëj një pyetje: Ju që ishit në të katër anët e kësaj situate me kamerat tuaja, pse nuk arritët të filmonit njërin prej tyre. Si nuk arritët ju të filmoni qoftë dhe njërin prej tyre. Çfarë ndodhi me kamerat tuaja? Ju i keni dhënë të gjitha, madje unë dëgjova një telekronist tuajin që tha se më ka marrë plumbi, pastaj doli se nuk e kishte marrë plumbi. Ndjeva keqardhje, por fatmirësisht doli se nuk e kishte marrë plumbi dhe tha se më shtynë.” Këto janë çfarë ai ka thënë më 21 Janar në orën 19:30, i bindur se do t’i funksiononte skenari, që demonstruesit i vrau opozita. 22 janari u gdhi ndryshe, pasi u publikua në mesnatë, video ku dukeshin qartë ata që vranë dhe ata që u vranë. Skenari i parë i Berishës nuk pinte më ujë. Por ai me të njëjtën vendosmëri nisi betejën e dytë, atë të fshehjes së provave, frikësimit të autorëve të vrasjeve, mbajtjes peng të tyre, mosdorëzimin në prokurori dhe kërcënimin e opozitës, gazetarëve, kryeprokurores dhe presidentit, si “puçistë”. Në fjalimin e tij në mbledhjen e qeverisë më 23 janar paradite: “Pas konferencës së shtypit i kam kërkuar Sekretarit të Përgjithshëm të Këshillit të Ministrave të vërë në dispozicion të Prokurorisë të gjithë videon e Kryeministrisë. Kryeministria ka një sistem videosh te vetin, përveç asaj që ka Garda, përveç asaj që vendos policia. Kamerat tuaja ishin të plota. Në këtë kontekst, me bindjen time kishte një material të plotë për të saktësuar se nga erdhën plumbat, si u vra dhe ku u vranë, pra të gjitha rrethanat.” Sipas kësaj deklarate të bërë në datën 23 janar, i bie që më 21 janar rreth orës 20:00 në mbrëmje, Sali Berisha të ketë thirrur në zyrë Gjergj Lezhjen dhe t’i ketë thënë këto që thotë më sipër, pra që të kontrollojë serverin e Kryeministrisë dhe të nxjerrë andej pamjet filmike dhe t’i vërë në dispozicion të prokurorisë. Këtë e thoshte më 23 janar. Siç doli më vonë nga ekspertiza amerikane, serveri i Kryeministrisë është fshirë rreth orës 01:00 të natës duke u gdhirë 22 janari. Pra, i bie që Gjergj Lezhja e ka marrë porosinë, ka kontrolluar pamjet filmike, është tmerruar nga ato çfarë ka parë, ka bërë një kopje, ia ka çuar Berishës në zyrë dhe Berisha ka urdhëruar për të fshirë serverin. Djallëzia e Berishës shkon në ekstrem. Ai qëllimisht flet më 23 janar për server të paprishur të Kryeministrisë, që sot të ketë alibi se ai nuk dinte gjë që ishte prishur. Një vit më pas, kur FBI ka sjellë ekspertizën në Tiranë dhe paraqet si problem faktin se ky server është fshirë natën e 21 janarit, shihet qartë se Berisha çdo hap drejt alibisë së tij e ka bërë me vetëdije. Siç bëjnë vrasësit profesionistë. Më 22 janar Ina Rama i kishte çuar ministrit të Brendshëm gjashtë urdhër- arreste që përfshinin zinxhirin komandues të Gardës, që nga komandanti deri tek qitësi i dyshuar për vrasës. Ministri i Brendshëm ka refuzuar. Arsyeja sipas tij është se nëse ai dorëzon ata, Garda kapitullon, pasi ushtarët dëshpërohen. Është një arsyetim që të lë pa fjalë. Në logjikën infantile të atij që quhej ministër i Brendshëm, kishte një psikozë lufte. Ai e quante Gardën një repart që duhet të ruante moralin e lartë për të mbrojtur pushtetin e tij. Dhe sipas kësaj logjike, shteti ligjor po u ngatërrohej nëpër këmbë në luftën e tyre me armiqtë. Kryeprokurorja është detyruar t’ia bëjë më të lehtë duke i thënë se ata thjeshtë do merren në pyetje dhe mund të lihen të lirë. Por asgjë nuk ka  funksionuar. Tensioni është rritur dhe ministri i Brendshëm me ligësi i ka kërkuar të shprehej dhe Presidentit, për një gjë flagrante, për një kundërshtim të Kushtetutës. Ai i ka treguar ligjin dhe kjo ishte sikur t’i tregoje burgun. I vetmi që ka pranuar t’i dëgjojë, ka qenë ambasadori amerikan. Ai ka hyrë në mes të këtij konflikti të pastër ligjor, duke inkurajuar prokuroren për hetime, por dhe duke bindur Berishën se vetë nuk është “pjesë e puçit”. Për herë të parë në historinë e një shteti ligjor, një kryeministër mori përsipër moszbatimin e urdhrave të kryeprokurores duke u vetëshpallur vetë agresor, vetë gjykatës, vetë prokuror dhe vetë garant i Kushtetutës. Në të vërtetë ky ishte i vetmi element real i grushtit të shtetit atë ditë. Atë e kishte bërë Sali Berisha. Rezistenca e Berishës për të mos dorëzuar gardistët vazhdoi dhe pasdite, në komunikimin mes Prokurorisë dhe Drejtorisë së Policisë. Më në fund, drejtori Burgaj kishte gjetur zgjidhjen. Urdhër-arrestet kishin “lapsuse të papranueshme”. Dhe Berisha e gjeti lidhjen mes puçistëve. Meqë Bamir Topi refuzoi të futej në këtë mes, meqë Ina Rama këmbënguli gjithë ditën t’i arrestonte gjashtë të dyshuarit për vrasje dhe meqë Edi Rama atë pasdite vonë kishte deklaruar se Berisha po refuzonte të dorëzonte vrasësit, atëherë dilte që Bamir Topi, Ina Rama dhe Edi Rama kishin një plan të koordinuar. Tragjikomedi. Pasditen e së dielës, në seancën e posaçme në Kuvend, teza kishte avancuar. Ishte futur në listë dhe SHISH. Sipas Berishës, në zarfin që SHISH i kishte dërguar në zyrë në datën 20 janar, kishte zero informacion për “puçin”! Aq shumë ishte autosugjestionuar nga ideja se ishte para një puçi, sa tani i kërkonte dhe SHISH-it ta kishte parë atë ëndërr një ditë para se t’i fanepsej atij. E vuante shumë idenë se SHISH-in nuk e kishte nën kontroll. E vuante më shumë që ata raportonin më shumë tek ndonjë vend mik i Shqipërisë se sa tek ai. Dhe ju duk rast i artë t’i hiqte qafe me këtë rast. Para deputetëve shpjegoi qartë dhe skenarin. Foli për dy lloj zarfesh me lekë, një për transportin dhe një për “luftën”. I pari kishte 10 deri 20 mijë lekë, i dyti 200 deri 300 mijë lekë. Shpjegoi se si para “Dajtit” ky grup kishte marrë një drogë sintetike. “U shpërnda thuhet një lloj droge sintetike, për këtë duhet të bëhen analizat se për këtë nuk kam dijeni, u shpërndanë gurë dhe të gjitha mjetet e tjera…”. Komisioni u ngrit dhe  u bë kujdes të gjendeshin deputetë që nuk prishnin punë dhe nëse bëheshin qesharakë, e shihte se skenari nuk po ecte. U ngrit një Komision dhe në krye të tij u emërua Eduard Halimi. Detyra ishte e qartë: Të terrorizonte prokurorinë dhe të baltoste sa të mundej presidentin, SHISH-in dhe median kritike me Berishën. Kërkesa e tij e parë e lexuar nga Gent Strazimiri, ishte dhe më tragjikomikja, por që përputhej me psikologjinë e Sali Berishës. Shpalli si kokë të puçit katër gazetarë, që sipas tij kishin udhëhequr skenarin e grushtit të shtetit. Por pasi kaloi furtuna e gazetarëve puçistë, Perëndimi u pa se po u jepte mbështetje “puçistëve” dhe ky ishte një problem i madh për  Berishën. Presidenti i Republikës dhe kryeprokurorja u bënë destinacioni i ri i diplomatëve. Berisha u tërbua dhe shpërtheu. Në një takim më 24 janar me efektivë të policisë dhe familje të tyre, iu turr me një fjalor rrugaçëror Ina Ramës dhe Bamir Topit. Të parin e quajti “horr bulevardi”, të dytën “lavire bulevardi”. Sofistikimi i tij për “puçin” kishte ecur përpara. Argumentet pse ai nuk dorëzonte gardistët tani ishin të ndryshme nga një ditë më parë. Më 22 janar argument ishte demoralizimi i zinxhirit komandues të Gardës, më 23 janar bënte thirrje të merrej filmimi i serverit të Kryeministrisë që vetë e kishte fshirë qysh më 21 janar dhe më 24 janar thoshte ata nuk kanë prova, dhe provë të vetme kanë rregulloren e Gardës që lë përgjegjësinë tek zinxhiri komandues. Ishte duke sulmuar “skenarin B të puçit”, që sipas tij lidhej me marrjen e pushtetit përmes gjyqësorit dhe prokurorisë. Skenari A përmes armëve kishte dështuar. Në të vërtetë, kishte dy skenarë, por ato ishin tek Berisha. Skenari A i tij ishte që vrasjet i bëri opozita dhe skenari B ishte që meqë u bë grusht shteti, vrasje do ketë. Siç e tha vetë në Parlament dhe para policëve, në raste të tilla nuk ka rëndësi sa vriten. “Në një grusht shteti mund të mos vritet asnjë, mund të vriten 3, 30 apo 300. Grushti i shtetit nuk mund të kalojë. Kjo është absolute. Forca e institucioneve të një shteti demokratik është e hekurt. Mjerë ata që e provojnë!…” Këto janë të gjitha publike. Kemi një kryeministër që ka urdhëruar vrasjen e katër qytetarëve, ka dhënë me vetëdije një version që ata i vrau opozita me armë surprizë, ka tentuar të manipulojë opinionin publik, pastaj ka ndryshuar qëndrim dhe ka shpallur atë që quhet “grusht shteti”. Prokurorja e Përgjithshme duhet doemos të hetojë këto qëndrime, ose të hetojë vrasjet, ose “puçin e shtetit”. Nëse ajo beson se opozita bëri “puç shteti” ta hetojë si të tillë. Pra, ajo është e lirë ta hetojë Berishën dhe Bashën, ose si vrasës ose si viktima. Por duhet t’i hetojë, pasi së paku katër vetë janë vrarë dhe vrasjet nuk mund të parashkruhen.  


Agjencia e Lajmeve SOT NEWS

Deputeti i Partisë Socialiste Pjerin Ndreu ka ironizuar opozitën në lidhje me deklaratat e kësaj të fundit për vetëdorëzimin në polici të Eskobarit të Ballkanit, Klement Balili. Nëpërmjet një...


EKSKLUZIVE/ Rrëfimi i ish-kryeprokurorit të Enverit: U quajtën sabotatorë të ekonomisë se eksportuan sherebele, si bënte tregti me SHBA

EKSKLUZIVE/ Rrëfimi i ish-kryeprokurorit të Enverit: U quajtën sabotatorë të ekonomisë se eksportuan sherebele, si bënte tregti me SHBA


AFRIM IMAJ Në procesin e Abdyl Këllezit dhe Koço Theodhosit, dy krerët e “grupit armiqësor për sabotim në ekonomi”, nuk është përmendur emri i Mehmet Shehut, ish-Kryeministrit të kohës që mbante përgjegjësinë kryesore për zhvillimin ekonomik të vendit. I shpëton si padashur ky detaj në bisedë Rrapi Minos, zyrtarit që përfaqësoi akuzën në atë proces të frikshëm, por ndihet disi ngushtë kur i kërkojmë të shpjegojë si mbeti dorëjashtë kreu i qeverisë, kur gjysma e kabinetit penalizohej për krimin e sabotimit me pasoja të jashtëzakonshme në ekonomi. Rrapi Mino duke rrëfyer për “Panorama”“Në dosjet e grupeve të hetimit, që drejtoheshin nga Kadri Hazbiu dhe Feçorr Shehu, justifikohet ai, nuk figuronte asnjë rresht për Mehmet Shehun. Ndoshta ngaqë atëherë ai ishte figura numër dy e shtetit pas Enverit. Ndoshta për ndonjë arsye tjetër. Gjithsesi, historia e tij do zbulohej më vonë në procesin pas vetëvrasjes në ‘81-shin”. Përtej këtij episodi, në vijim të rrëfimit për gazetën “Panorama”, ish-kreu i Prokurorisë së Përgjithshme risjell të tjera aspekte nga procesi gjyqësor i Kolegjit Penal të Gjykatës së Lartë për dënimin e grupit “armik e antiparti të sabotatorëve në ekonomi”, Abdyl Këllezi, Koço Theodhosi, Kiço Ngjela e Vasil Kati, i zhvilluar me dyer të mbyllura nga data 3 deri më 17 maj 1977. Nga tërësia e akuzave pafund që janë konsumuar në atë përballje të pazakontë, Rrapi Mino kujton provat e pakontestueshme, sipas tij, për përpjekjet e Abdyl Këllezit e Koço Theodhosit për decentralizimin e sektorit ekonomik dhe praktikat “antishtetërore” të Kiço Ngjelës e Vasil Katit për zhvillimin e marrëdhënieve tregtare me vendet borgjeze dhe SHBA-në. E teksa u rikthehet këtyre momenteve, ai ndihet në paqe me veten, pasi siç tregon, të dënuarit VIP i kanë pranuar haptazi akuzat e adresuara prej tij. Po çfarë kujton tjetër nga ai proces ish-kreu i akuzës dhe si e argumenton faktin që aktakuza e firmosur prej tij në fund të procesit ishte një “copy- past” e denoncimit që kishte bërë për ta Plenumi i Shtatë dhe i Tetë i KQsë së Partisë, vetëm pak ditë para se t’i arrestonin…  Për çfarë akuzoheshin Abdyl Këllezi e Koço Theodhosi? Abdyl Këllezi, Koço Theodhosi, Kiço Ngjela e Vasil Kati akuzoheshin për veprimtari armiqësore në lidhje me agjenturat e huaja për sabotim në fushën e ekonomisë dhe të vijës së Partisë në marrëdhëniet me Jugosllavinë, me vendet perëndimore, me firmat e Shteteve të Bashkuara të Amerikës, për futjen e metodave decentralizuese-vetadministruese në ekonomi etj. Pak a shumë, këto ishin drejtimet kryesore të akuzës ndaj tyre. Këtë akuzë ua kishte bërë Plenumi i Shtatë dhe i Tetë i KQ-së, pse duhej t’ua komunikonit ju? Vërtet që akuza e Komitetit Qendror që kishte mbajtur qëndrim të rreptë ndaj tyre fokusohej rreth këtyre argumenteve, por ne detyroheshim ligjërisht për ta vërtetuar në pikëpamje juridike me materiale, me dokumente, me të dhëna nga shpjegimet e vetë të pandehurve, dëshmitarëve, me prova komprometuese të siguruara në rrugë operative nga organet e Sigurimit etj. Në çfarë faktesh e provash vërtetohej fajësia e tyre për sabotim të vijës së Partisë në ekonomi dhe për aplikimin e administrimit jugosllav? Pa dyshim që provat dhe argumentet ishin të shumta e të gjithanshme, por më kryesorja ishte orientimi i Abdyl Këllezit dhe Koço Theodhosit për decentralizimin nga qendra të ndërmarrjeve të mëdha dhe me karakter kombëtar. Kjo praktikë fillimisht ishte aplikuar me Drejtorinë e Përgjithshme të Naftës dhe të Gazit, e cila ishte kthyer në një organizëm të decentralizuar, që ushtronte kompetenca të pakufizuara, duke u kthyer në një lloj “ministrie” brenda Ministrisë së Industrisë dhe Minierave. Në vijim, me ndikimin e të pandehurve, në shembullin e Drejtorisë së Naftës, ata krijuan Drejtorinë e Kromit në Burrel dhe Bakrit në Rrëshen, Drejtorinë Qendrore të Uzinave Mekanike të Bujqësisë në Durrës, Drejtorinë e Përgjithshme të Peshkut etj., duke futur në to metodat e vetadministrimit, shkëputjen e tyre nga drejtimi i centralizuar, shmangien e kontrollit nga ministritë përkatëse dhe kontrollit bankar etj. Nxjerrja jashtë sistemit, pra nga varësia e dikastereve qendrore dhe dhënia e të drejtave dhe kompetencave të plota, kishin krijuar kushte që këto drejtori dhe degë të krijonin instrumente ekonomike, financiare, teknike, teknologjike dhe operative, secila për llogari të vetën jashtë kontekstit të ekonomisë kombëtare dhe legjislacionit, që e rregullonte atë me akte normative, duke u bërë një lloj shteti brenda shtetit. Po kështu, ata akuzoheshin se në bashkëpunim me agjenturat e huaja kishin shkelur politikën shtetërore në marrëdhëniet tregtare me vendet perëndimore, kjo sidomos me firmat e Shteteve të Bashkuara të Amerikës… Prokurori Rrapi Mino dhe Abdyl Kellezi gjate gjyqitTregti me SHBA në atë kohë?!… Me sa më kujtohet, materiali i paraqitur nga grupi i hetimit, që mbështetej në përfundimet e Kontrollit të Shtetit në ndërmarrjet e Tregtisë së Jashtme, i penalizonte të pandehurit për tregti me Jugosllavinë në kundërshtim me orientimet e qeverisë, por edhe me disa firma perëndimore, ku përmendej edhe biznesi amerikan. Mbaj mend se bëhej fjalë për eksportim të sherbelës në SHBA, që më vonë rieksportohej në shtetin e Izraelit. Çfarë përgjegjësie kishte për këtë Abdyl Këllezi, që ishte zëvendëskryeministër dhe Koço Theodhosi, që drejtonte Ministrinë e Energjetikës? Në këtë rast, pra në çështjen e marrëdhënieve tregtare me Jugosllavinë dhe kompanitë amerikane, Abdyli dhe Koçoja nuk kishin përgjegjësi të drejtpërdrejtë, por si pjesë e “grupit sabotues në ekonomi”. Përgjegjësia kryesore binte mbi Kiço Ngjelën dhe Vasil Katin, i pari ministër i Tregtisë dhe i dyti zëvendës i tij. Gjithçka që ishte realizuar në tregtinë me vendet perëndimore, ishte orientuar nga këta të fundit. Në proces, ky aspekt u analizua me hollësi, me shumë prova, dokumente autentike dhe dëshmi të patjetërsueshme. Si reagoi Kiço Ngjela dhe Vasil Kati përballë këtyre akuzave?  Ata e pranuan në thelb akuzën, por u shprehën se ishin veçoritë e zhvillimit ekonomik të vendit që i kishin detyruar për të zhvilluar këto marrëdhënie, që binin ndesh me politikën zyrtare të shtetit. Nuk pati asnjë tentativë prej tyre për t’iu shmangur përgjegjësisë. Veçanërisht Kiço Ngjela u ndal gjatë në justifikimin e zgjerimit të tregtisë me Jugosllavinë. Në shpjegimet e tij, rritja e eksporteve me Jugosllavinë, kishte të bënte me leverdinë ekonomike, sidomos përsa i përkiste eksportit të kromit të zonës së Tropojës, për të cilin në atë kohë nuk kishte treg. Një tjetër argument për këtë servirej prej ish- ministrit përfitimi që kishte Kosova nga shkëmbimi i mallrave midis dy vendeve. Po ashtu, Kiçoja këmbëngulte se jo vetëm kemi eksportuar, por edhe kemi importuar nga Jugosllavia mallra që gjetkë mund t’i merrnim me çmime të larta dhe me valutë në dorë. VIJON * Intervistë ekskluzive për “Panorama”. Ndalohet kopjimi, riprodhimi i plotë ose i pjesshëm për publikim në print ose online.   Mund të lexoni gjithashtu pjesët e kaluara (Kliko mbi titullin)


Beteja diplomatike në Romë, kur aktiviteti i Papës zemëroi komunistët

“Gazeta Shqiptare” është gazeta e pavarur më e vjetër në Shqipëri. E themeluar në 1927, publikimi i saj u ndërpre në 1939, me pushtimin fashist të Shqipërisë. E ndaluar dhe nga regjimi komunist, i rifilloi publikimet më 22 prill 1993.


Ismail Kadare

Ismail Kadare


Ditëlindja: (1936-01-28) 28 Janar, 1936 (82 vjeç)Vendlindja:Gjirokastër, ShqipëriKombësia:ShqiptarEdukimi:Universiteti i Tiranës, Instituti GorkiProfesioni:Shkrimtar, AkademikAktiv në vitet:1954- sotZhanri:poet, prozator, eseistVepra të shquara:"Gjenerali i ushtrisë së vdekur""Kështjella""Kronikë në gur""Kush e solli Doruntinën""Prilli i thyer""Pallati i ëndrrave""Pasardhësi""Darka e gabuar"Ismail Kadare (lindur në Gjirokastër, më 1936) është një ndër shkrimtarët më të mëdhenj bashkëkohorë [1][2][3][4][5]. Si shkrimtar shquhet kryesisht për prozë, por ka botuar edhe vëllime me poezi dhe ese. Nisi të shkruajë kur ishte ende i ri, fillimisht poezi, me të cilat u bë i njohur, e më pas edhe prozë, duke u bërë prozatori kryesor shqiptar.[6][7]Deri më sot veprat e tij janë përkthyer në rreth 45 gjuhë të ndryshme, duke qenë kështu përfaqësues kryesor i letërsisë shqipe nëpër botë.[8] Në vitin 1996 Kadare u bë anëtar për jetë i Akademisë së Shkencave Morale dhe Politike në Francë. Në vitin 1992 u vlerësua me Prix Mondial Cino Del Duca; më 2005 fitoi Man Booker International Prize, më 2009 çmimin "Prince of Asturias Awards" për Artet, kurse në vitin 2015 Çmimin Jeruzalem, e më 2016 presidenti francez ia ndau titullin “Komandant i Legjionit të Nderit”.[9][10]Viteve të fundit, ai e ndan kohën e tij mes Francësdhe Shqipërisë. Kadare njihet si shkrimtar i cili në veprat e tij në mënyrë të qëllimshme u shmang nga realizmi socialist, dhe si i tillë veprat e tij u përkthyen dhe u lavdëruan nga kritikët dhe lexuesit anembanë botës. Ai krijoi një vepër me karakter universal por që rrënjët i ka thellë në tokën shqiptare.[11]Kadare konsiderohet nga disa si një nga shkrimtarët dhe intelektualët më të shquar evropianë të shekullit të 20-të, si dhe një zë universal kundër totalitarizmit.[12]


VOAL

VOAL


BALLINAAKTUALELajmi i funditFokusLajme të tjeraVideoED/OPEditorialeOpinioneBlogOp-EnglishZVICRALajmeDiaspora shqiptareTa njohim ZvicrënSchweiz DeSuisse FrSvizzera ItPOLITIKEShqipëriKosovëMaqedoniRajonSHBAEuropëMULTIMEDIAAforizmaAforizma e DitesIntervistaPressReportazhDossierFotogaleriVideoPeopleBOTATe rejat e funditLajmeFoto e ditesDIASPORADiaspora në EuropëDiaspora në SHBADiaspora në BotëKULTURËArtLetërsiShkencëJeta ArtistikeGuzhinëPërkujtimeUrimeLIFESTYLEHollywoodHoroskopiShëndetiShowbizModaFeminaKRONIKËKronika e zezëKronika rozëGossipeSPORTEtleva Demollari: Kush ishte Katerina, rrobaqepësja rumune që spiunonte gratë e ambasadorëve (intervistë)By voal.ch| June 5, 2017 facebookEtleva Demollari, Drejtoresha e Muzeut të Spiunazhit Pak ditë pas hapjes së Muzeut të Spiunazhit, “Shtëpia e Gjetheve”, drejtoresha e institucionit më të ri në kryeqytet e kalonte të gjithë kohën duke hyrë e dalë nëpër dhomat ku gjenden hijet e së shkuarës. Etleva Demollari ende nuk e kishte një zyrë, ende nuk kishte staf. Kishte ardhur në punë në orën 8 të mëngjesit dhe do të largohej në mbrëmje. Për momentin, duhej t’i bënte të gjitha vetë. Të shoqëronte njerëzit, të tregonte historinë, të buzëqeshte! Të gjitha këto nuk ishin aspak problem për të. Ka bërë pikërisht këtë gjë, por në një vend tjetër, shkruan Panorama.  Për vite me radhë, Etleva ka qenë guida e të huajve në Muzeun Kombëtar. Diplomimi i saj në frëngjisht shërbeu në një punë tjetër që ajo mësoi ta dojë rrugës, duke e njohur. Me objektivin e “Shtëpisë së Gjetheve” marrëdhënia nuk është e re; ka qenë pikërisht pavijoni i komunizmit vendi ku Etleva ka kaluar pjesën më të madhe të kohës, për t’u shpjeguar vizitorëve që vinin nga jashtë absurdin e 45 viteve izolim. Me Etlevën folëm duke vizituar të gjitha çimkat e godinës. Edhe për të janë fakte të reja e të panjohura, megjithatë i kishte përvetësuar aq sa për të qenë e dobishme për habinë e të gjithë vizitorëve të rinj që nuk mungonin edhe në një ditë me shi si ajo kur u takuam. Pse ishit ju zgjedhja për të drejtuar këtë institucion? Cila ishte puna juaj paraardhëse? Unë kam studiuar për frëngjisht dhe kam filluar të punoj në vitin 2008 te Muzeu Historik si specialiste muzeologe dhe disa vite më pas nisa si përgjegjëse sektori të programeve edukative, po aty. Mbase sepse nuk kam qenë aq larg “qëllimit”, u përzgjodha aktualisht që të isha në krye të këtij institucioni të ri. A ishte e nevojshme njëfarë pune paraprake, marrje informacionesh, njohje rrethanash? Te muzeu unë punova gjatë, si guidë. Kur nisa punën si specialiste muzeologe, bëra paralelisht edhe provimet e historisë për të pasur njohuritë e duhura në punën që po bëja. Sa i përket vendit konkret, patjetër që më duhet të lexoja, së pari, dokumentet që janë ekspozuar këtu. E bëra për vete, por edhe për të qenë e dobishme për vizitorët. Rrobaqepësja rumune e filmuar nga Sigurimi i ShtetitPse mori këtë drejtim profesioni juaj? Siç ndodh me të gjithë, së pari, unë aty nisa punë e mandej vazhdova t’i shërbej punës që kisha filluar duke u zhvilluar në studime të ndryshme që nevojiteshin. Unë kam punuar me grupet e huaja si guidë meqenëse zotëroj disa gjuhë, dhe duke pasur këtë avantazh, isha kryesisht për të huajt. Më pas përvojat u plotësuan me pjesën historike, e cila tani po plotësohet me doktoraturën po në Fakultetin e Historisë, për trashëgiminë kulturore. Megjithatë, kjo është një përvojë krejt e re, për të gjithë… Patjetër, është një përvojë e re që do të plotësohet ditë pas dite. Ju e shihni që janë të shumta gjërat që do shtohen këtu përditë. Megjithatë, unë duhet të merrem me njohjen konkrete të të gjitha gjërave që do të hyjnë sepse sa i përket periudhës, në Muzeun Kombëtar janë të gjitha pavijonet, edhe pjesa e komunizmit, ku për vite jemi ndalur më gjatë edhe për shkak të interesit që tregohej. Cili do të jetë synimi juaj? Ky muze u kushtohet njerëzve që kanë vuajtur, është një homazh për ta, por vlen edhe për të gjithë shoqërinë. Ne të gjithë mendonim se vëzhgoheshim, por nuk ishte kështu. Kushdo ka kuriozitet për të parë se si ka funksionuar dikur. Prioriteti ynë për njohjen e së kaluarës janë të rinjtë. Duke njohur kohën e shkuar, do mësojnë më shumë për veten. Rrobaqepësja rumune e filmuar nga Sigurimi i ShtetitNe e ngremë për vete, por interesi mbetet i të huajve dhe me sa po shoh, këto pak ditë ata po e vizitojnë më shumë? Në fakt, është e njëjta situatë me atë që ndodhte te Muzeu Kombëtar. Interesi i të huajve ishte pikërisht për periudhën e komunizmit, rreth asaj kohe pyesnin pa fund dhe ishin të interesuar të mësonin gjithçka. Mendoj që do të jetë njësoj edhe këtu, për ta do të jetë një nga pikat kryesore për të vizituar në Tiranë. Ende nuk ka një staf, me sa shoh. Megjithëse është kohë e papërshtatshme për t’u marrë me muzetë, a do të plotësohet në vazhdim? Është ende herët, por do të plotësohet me të gjitha. Struktura është miratuar, tani do të jetë në fazën e zbatimit. Harta e vendosjes së pajisjeve të përgjimit në bllokun e ambasadaveRumunia e rekrutuar nga Sigurimi Në njërën nga dhomat e errëta të Muzeut të Spiunazhit, që duket sikur ka ende çimka funksionale brenda, jepej vazhdimisht dokumentari i një gruaje në moshë. U ndalëm aty me Etlevën edhe sepse ajo kishte qenë historia që asaj vetë i kishte ngelur në mendje. Katerina Kristevski punonte si rrobaqepëse në Tiranë. Katerina ishte me origjine rumune. Familja e saj ishte vendosur në Gjirokastër në vitin 1922. Vetë punonjësit e kësaj shtëpie, dikur, kishin bërë regjistrimet që jepen sot në muze, për të treguar se si ndiqej një i dyshuar e mandej për ta penalizuar me masat më të rrepta për të cilat koha ishte e famshme. Katerina ishte rrobaqepësja më në zë e kohës (vitet ’70), të gjitha gratë e ambasadorëve qepnin fustane tek ajo. Kur nisi të krijonte marrëdhënie me to, për shkak të cilësisë së punës që bënte, Katerina nuk kishte për qëllim të zbardhte se ç’bëhej e ç’flitej në shtëpinë e ambasadorëve. Mirëpo u piketua nga sistemi si një burim i mirë informacioni dhe u rekrutua të ishte në shërbim. Marrëdhënia vazhdonte, copat e reja që vinin nga të gjitha vendet e huaja prej zonjave të ambasadorëve ishin nga më të ndryshmet. Informacionet gjithashtu… Fishat e lidhjes me dhomat e hoteleve “Dajti” dhe “Arbëria”Brenda “Shtëpisë së Gjetheve” Ndërtuar në vitin 1931, godina fillimisht ka pasur funksionin e një klinike. Gjatë Luftës së Dytë Botërore, nën pushtimin gjerman, ajo i përkiste Gestapos, ndërkohë që fill më pas, gjatë viteve të para të regjimit të ri, ajo u bë një qendër e Sigurimit (Policia politike) e përdorur për hetime. Nga viti 1950, ajo u bë zyra qendrore e seksionit Teknik dhe Shkencor të Sigurimit. Shtëpia gjendet në qendër të qytetit, në anën e kundërt të Katedrales Ortodokse, pranë sheshit “Skënderbej” dhe Bankës Qendrore të Shqipërisë. Në qendër të idesë për transformimin e kësaj shtëpie në muze është shfaqja në formën “pars pro toto” të kontrollit totalitar dhe kudondodhjes së tij në një formë origjinale, nëpërmjet përgjimeve dhe spiunimeve elektronike nga vendi ku ato kryheshin. Përveç historisë së Shtëpisë dhe funksioneve të seksionit Teknik dhe Shkencor, muzeu përshkruan fakte dhe dimensione të tjera në lidhje me kontrollin e Policisë Sekrete. Një nga hapësirat e muzeut u dedikohet përgjuesve – mikrofonave të fshehur. Një hapësirë është për “Mikrofonat e gjallë”, informatorët. Një hapësirë e tretë i dedikohet paradigmës së “Armikut” (objekti i përgjimit), si një mit dhe imazh paranojak, si dhe gjithëpërfshirjes së tij që e bënte të domosdoshëm gjithëpërfshirjen e përgjimit. Një hapësirë e katërt i dedikohet edhe lidhjes midis idesë së armikut të brendshëm dhe armikut të jashtëm, e cila ishte veçanërisht e rëndësishme në Shqipëri për arsye të vetizolimit të saj dhe përshkruan përgjimin kundrejt të huajve. Një tjetër hapësirë tregon ambientet e një dhome ndenjjeje tipike shqiptare të viteve ’70, me dekorime që shihen edhe gjatë hapësirave të dedikuara për përgjuesit dhe të përgjuarit. Një hapësirë tjetër është laboratori teknik dhe shkencor i seksionit që merrej së shumti me zbulimin e fotove dhe filmimet. Kjo është kurora filozofike e idesë qendrore të muzeut, asaj të kontrollit total. Përveç shfaqjes së objekteve autentike të shtëpisë përmban referenca vizive (pamore) dhe tekstuale të burgut ideal, Panopticonit, dhe nga këtu tek utopia e botës perfekte, e supozuar si shoqëria socialiste, edhe pse mori formën e një burgu në të gjithë vendin. Ka edhe hapësira të tjera që i janë shtuar rrugës idesë qendrore, në mënyrë që të gjitha hapësirat të flasin me imazhe dhe fjalë. ANI JAUPAJ Fjalë kyçe: drejtoresha, Shtëpia e Gjetheve, Etleva Demollari1 Comments Erkeqi 2 years ago ReplyMe diplome ne frengjisht nuk mund te jesh guide muzeu e aq me pak drejtore muzeu. Ne muzeun historik e emeroi Saliu ne 2008 dhe ne muzeun me gjethe e emeroi Edi u ne 2017. Kjo tregon qarte se parulla qe vende pune ka, por mungojne profesionistet duhet saktesuar me parullen qe vende pune nuk ka se i zene joprofesionistet, te cilet jane te pelqyerit e partive ne pushtet. Komentet Cancel reply Lajme të ngjashëmFacebookGoogle+TwitterZëri i Amerikës: Ambasadori William Walker reflekton 20 vjet pas masakrës së Reçakut (intervista)facebookRudina DervishiNë mëngjesin e 15 janarit të vitit 1999, forcat serbe ndërmorrën një sulm kundër fshatit të Reçakut, në komunën e Shtimjes, në rajonet qendrore të Kosovës, hynë shtëpi më shtëpi, ndanë meshkujt më vete dhe ekzekutuan rreth 45 prej tyre. Të nesërmen, ish drejtues i Misionit Verifikues të OSBE-së në Kosovë, ambasadori William Walker, shkoi në vendin ku ishin hedhur kufomat, rrëzë një kodre dhe e quajti aktin një masakër të kryer nga forcat serbe. Në prag të 20 vjetorit të masakrës së Reçakut, Ambasadori William Walker, thotë se i mbetet besnik vlerësimit të tij për ngjarjen, e cila hodhi dritë në atë që po ndodhte në Kosovë dhe që çoi eventualisht në ndërhyrjen e Natos kundër forcave serbe. 20 vjet më pas, ambasadori Walker e sheh situatën në Kosovë si të trazuar dhe idetë e reja në negociatat për normalizimin e marrëdhënieve me Serbinë si të pafavorshme për Prishtinën. Me ambasadorin bisedoi kolegia Rudina Dervishi. Zëri i Amerikës: Javën që vjen Kosova shënon 20 vjetorin e masakrës së Reçakut, të cilën ju më 16 janar të vitit 1999 e cilësuat krim kundër njerëzimit. Si e kujtoni atë ditë 20 vjet më pas? William Walker: E kujtoj me aq përpikmëri ashtu siç e pashë vetëm disa orë pasi dëshmova rezultatin e masakrës. E sjell shpesh në mendje atë skenë dhe nuk kam ndryshuar asgjë në interpretimin e asaj që pashë apo çfarë e kishte shkaktuar atë. Zëri i Amerikës: Çfarë rëndësie ka kujtesa ndaj ngjarjeve të tilla? William Walker: Për mendimin tim, – ndoshta e ekzagjeroj por nuk mendoj ashtu, – ajo që ndodhi në Reçak dhe ngjarjet që pasuan çuan në formimin e Republikës së Kosovës. Ai incident, reagimi im ndaj tij, dhe më pas reagimi i qeverisë së Serbisë ndaj reagimit tim, prodhuan një cunam ndërkombëtar raportimesh për atë që po ndodhte në Kosovë, që çoi pastaj në takimin e ministrave të jashtëm, më pas takimet në Londër, në Rambuje që u pasuan me fushatën e bombardimeve gjë që eventualisht çliroi Kosovën nga kontrolli i Serbisë. Mendoj se është shumë e rëndësishme ta kujtoj sa më shpesh të jetë e mundur – sa herë që ndeshem me informacione të reja kontrolloj për të parë nëse konkluzioni im fillestar ishte i saktë dhe deri më sot, 20 vjet më pas, jam ende i bindur se vlerësimi që dhashë ishte i vërtetë. Zëri i Amerikës: Vlerësimi juaj shënoi kthesë në qasjen e diplomacisë perëndimore e cila u përfshi në proceset që u paraprinë bombardimeve të NATO-s. Beogradi ju shpalli person të padëshirueshëm dhe ngul këmbë edhe sot se Reçaku u paraqit ndryshe për të krijuar një shkas për bombardimet kundër Serbisë. Si u përgjigjeni këtyre qëndrimeve? William Walker: Është absolutisht qesharake.Unë e di përse shkova në Reçak atë mëngjes të 16 janarit. Mbërrita aty vetëm disa orë pasi kishte ndodhur masakra. Pashë në mesin e asaj dite të acartë dimri trupat dhe atë që kishte ndodhur ndaj atyre burrave dhe djemve. Qeveria e Beogradit doli që ditën e parë me versione të ndryshme që i përshtaste me atë që mësonte bota për atë ngjarje dhe vazhdimisht ka ndryshuar opionionin e saj. Ata arritën deri aty saqë pretendonin se unë kisha shkuar dhe kisha ndryshuar rrobat e më shumë se 40 viktimave dhe i kisha shpuar me plumba. Këto ishin shpjegime qesharake. Është një nga shumë të tilla të bëra nga Beogradi. Edhe njëherë, unë nuk kam parë asnjë informacion nga burime të besueshme, që të ketë rënë ndesh me vlerësimin tim fillestar të asaj që ndodhi atë natë. Zëri i Amerikës: Njëzet vjet më pas, kur e mendoni situatën që mbretëronte në Kosovë, a ka qenë e mundur të shmangej një masakër e tillë? William Walker: Jo. Ajo nuk ishte masakra e vetme, kishte edhe të tjera. Ndryshimi me atë të Reçakut ishte se vëzhguesit ndërkombëtarë mbërritën aty brenda disa orëve dhe kështu që historitë e sajuara të një beteje mes UÇK-së dhe forcave serbe u sfiduan. Ata ishin të gjithë djem dhe burra fshatarë me veshjet e tyre të bujqësisë. Nuk mendoj se masakra mund të ishte shmangur. Ajo thjesht hodhi dritë mbi atë që qeveria në Beograd po bënte ndaj shqiptarëve në Kosovë që nuk ishte vetëm në Reçak por në shumë fshatra të tjera. Zëri i Amerikës: Ambasador, një vit më parë ju thatë në Reçak se “është dëshpëruese, pasi këta njerëz nuk e dhanë jetën e tyre për ta parë Kosovën aty ku është tani”. Sipas jush ku ndodhet Kosova njëzet vjet pas asaj masakre? William Walker: Do të thosha në një situatë të trazuar. Ditën kur u shpall pavarësia – isha atë ditë në Prishtinë dhe të nesërmen në Pejë dhe kujtoj atë lum njerëzish që festonin çlirimin dhe pavarësinë. Pritshmëritë ishin të larta, ndoshta shumë të larta. Por edhe po të ishin në një nivel më të ulët, një numër shumë i madh njerëzish në Kosovë sot janë mjaft të zhgënjyer me ecurinë e deritanishme. Shumë njerëz thonë se duhet kohë për të ndërtuar një shtet të ri që lindi nga asgjëja, se politikanët kosovarë nuk kishin përvojë për të qënë politikanë e aq më shumë presidentë apo zëvendësministra, apo deputetë. Por mendoj se situata është zhgënjyese, ka shumë korrupsion, shumë krim, shumë pasiguri për të ardhmen. Rrjedhja e trurit që ka prekur të gjitha vendet e Ballkanit por veçanërisht Kosovën, papunësia mes të rinjëve është shumë e lartë dhe ata po humbasin shumë njerëz të aftë. Kam qënë i përfshirë me Universitetin Amerikan në Kosovë në përpjekjet për të trajnuar të rinjtë me mënyrën sesi funksionon bota sot. Kemi patur rezultate të mira. Ka shumë studentë të mirë dhe inteligjentë, por sapo diplomohen ata largohen – shkojnë në Gjermani apo këtu në Shtetet e Bashkuara – e kërkojnë fatin diku tjetër pasi në Kosovë mundësitë janë shumë të pakta. Pra shumë njerëz prisnin më tepër përparim 20 vjet pas asaj që ndodhi. Zëri i Amerikës: Kosova shënon sivjet 11 vjet të pavarësisë, por ende është në një proces bisedimesh për normalizimin e marrëdhënieve me Serbinë. Gjatë vitit që lamë pas madje janë hedhur ide për një marrëveshje që mund të prekte edhe kufijtë e saj. Si e shihni ju këtë proces dhe ide të tilla? William Walker: Unë e shoh kështu: njëra palë është e gatshme të negociojë dhe të bisedojë për të ardhmen ndërsa tjetra shumë e pandryshuar në qëndrimin e saj se Kosova është ende pjesë e Serbisë. Duke patur parasysh mënyrë sesi e trajtoi shumicën shqiptare qeveria e Slobodan Milosheviçit në Kosovë, unë nuk e imagjinoj dot që populli i Kosovës të pranojë ndonjë lloj kufizimi të lirisë nga ana e Beogradit. Në të njëtën kohë është një problem që të dyja vendet janë fqinje. Serbia vazhdon të provokojë probleme në veri të Kosovës me pakicën serbe. Ende nuk kam dëgjuar ndonjë zgjidhje të mundshme nga tryeza e bisedimeve që të jetë e zbatueshme, që të zgjidhte problemet. Dëgjon për shkëmbime territoresh apo ide të tjera. E di që Bashkimi Evropian kërkon një zgjidhje, një marrëveshje të negociueshme, e di që Shtëpia e Bardhë kërkon një zgjidhje. U deklarua kohët e fundit se do të mbështesim çdo marrëveshje për të cilën bien dakord palët. Mendoj se kjo është e padrejtë për Kosovën. Serbia është në një pozitë më të fuqishme. Ata kanë mbështetjen e Rusisë dhe vende të tjera në anën e tyre. Kosova është në pozita të dobëta. Thjesht shpresoj që kushdo që negocion për Kosovën do të mbetet këmbëngulës se do të ishte e papranueshme çdo gjë që është më pak se njohja e pavarësisë nga Beogradi, se fakti që Kosova ekziston si një shtet i pavarur në Evropë. Jam disi i shqetësuar se klasa e tanishme politike, disa anëtarë të saj, janë të shqetësuar për një re tjetër që u rëndon mbi supe që është zyra e Prokurorit Special. Disa prej tyre mund të ndjejnë se nëse nuk bëjnë atë që u thotë Bashkimi Evropian apo Shtetet e Bashkuara, mund të akuzohen shumë lehtë. Zyra e Prokurorit Special ka kohë që është ngritur dhe ende nuk kam dëgjuar për akuza të ngritura kundër askujt, por e di se disa në lidershipin e tanishëm janë të shqetësuar se mund të akuzohen personalisht për krime lufte. Zëri i Amerikës: Ju e shihni Kosovën në një situatë më të dobët sesa Serbia që sipas jush ka mbështetjen e Rusisë. Si e shihni përfshirjen e Shteteve të Bashkuara në këtë proces? William Walker: Mendoj se Shtetet e Bashkuara kanë tentuar të tërhiqen nga angazhimi i fuqishëm i mëparshëm ndaj Kosovës si një shtet i pavarur për shumë arsye. Vëmendja po kthehet ndaj problemeve të tjera në pjesë të tjera të botës. Kosova është një vend i vogël. Shtetet e Bashkuara nuk mbështeten tek Kosova për asgjë kështu që interesat nuk janë të njëjta. Nuk do të thosha se Shtetet e Bashkuara kanë humbur interesin por po humbasin entuziazmin që kishin për ta ndihmuar Kosovën të zhvillohej si një vend që shumë dëshironin se do të ishte. Në administratën e tanishme amerikane nuk mendoj se ka njerëz që kanë qënë të përfshirë me çlirimin apo pavarësinë e Kosovës apo që janë në dijeni që asaj që ka ndodhur para masakrës së Reçakut. Është e vështirë të shpjegosh sesa e keqe ishte situata për popullin e Kosovës nën Slobodan Milosheviçin. Dhe nuk kam parë ndonjë shenjë nga qeveria e Beogradit për të ndryshuar qëndrimin ndaj Kosovës ndërkohë që Shtetet e Bashkuara kanë kaluar në qëndrimin se çdo lloj marrëveshjeje është e pranueshme prej nesh. Kjo më zhgënjen!! Zëri i Amerikës: Cila do të ishte këshilla juaj për udhëheqjen e Kosovës në vazhdimësi të këtij procesi? William Walker: Do t’i këshilloja të mos dëgjonin aq shumë sa kanë dëgjuar deri tani komunitetin ndërkombëtar dhe të dëgjojnë më shumë popullin në Kosovë. Nëse do të dëgjonin më shumë njerëzit që i votojnë, i zgjedhin dhe u mundësojnë titujt, punët e mira, udhëtimet dhe të gjitha të tjerat që vijnë me mbajtjen e një posti publik. Ata nuk dëgjojnë atë që thonë njerëzit. Siç e thashë ka një zhgënjim të madh dhe zemërim se gjërat nuk kanë shkuar si duhet. Mendoj se klasa politike në Kosovë – që nga presidenti, tek kryeministri, tek ministrat – shumë prej tyre janë parë si heronj të luftës, që luftuan me UÇK-në. Po – ata u shpërblyen, morën poste politike. Por ka ardhur koha që ata të largohen, është koha që të vijë një brez i ri që e di si është tani bota. Nuk shoh fytyra të ndryshme në zyra publike nga ato që kam parë unë 20 vjet më parë. Bota ka ndryshuar, situata e Kosovës ka ndryshuar dhe ata kanë nevojë për një drejtim që ka besimin e popullit. FacebookGoogle+TwitterRashiq: Beogradi po i përdor serbët e Kosovës si instrumentfacebookBekim BislimiZëri i serbëve të Kosovës është shuar dhe të gjitha mekanizmat janë vënë në shërbim të një grupi politik, Listës Serbe, që nuk po bën asgjë pozitive për popullin serb, thotë në një intervistë për Radion Evropa e Lirë, ish-ministri i Punës dhe Mirëqenies Sociale në mandatin e kaluar qeveritar, Nenad Rashiq, kryetar i Partisë Demokratike Progresiste. Ai thekson që Beogradi zyrtar po i përdorë serbët e Kosovës si instrument për pozicionim para dialogut, por edhe për arsye të tjera. Pavarësisht se të dyja palët janë në kurse të ashpra, Rashiq pret që së shpejti do të nisë faza përfundimtare e dialogut Kosovë-Serbi. Radio Evropa e Lirë: Zoti Rashiq, si mund ta përshkruani gjendjen në komunitetin serb në Kosovë, por edhe përfaqësimin e tyre politik në institucionet e Kosovës nga Lista Serbe, e cila merr pjesë në të dy nivelet e pushtetit, qendror dhe lokal? Nenad Rashiq: Ajo që kanë bërë në vitin që po lëmë, nuk mund të matet në kuptimin pozitiv. Fatkeqësisht në kuptimin negativ, sepse janë shfrytëzuar si një mekanizëm, i cili në fund të fundit ka dashur, gjegjësisht, ka imponuar një politikë fatale për korrigjimin potencial, për ndarjen ose ndërrimin e kufijve, quajeni si të doni. Me vetë këtë ide, e ka dëmtuar dhe rrezikuar aq shumë serbët, sidomos në jug (të lumit Ibër), saqë tashmë po flasim për eksodin potencial që mund të ndodhë në qoftë se ajo ide fatale do të dalë në dritë apo të jetë në tavolinën e bisedimeve. Prandaj, fatkeqësisht unë nuk shoh madje as një shembull pozitiv nga Lista Serbe, por shoh plotë shembuj negativ dhe ky është problemi ynë më i madh. Ky është problemi më i madh në veri të Kosovës, ku zëri jonë është shuar dhe ku të gjitha mekanizmat janë vënë në shërbim vetëm për një grupacioni politik, i cili fundja nuk punon asgjë pozitive për popullin serb. Radio Evropa e Lirë: Në dy raste gjatë këtij viti kemi parë që përfaqësuesit politikë të komunitetit serb kanë bojkotuar institucionet e Kosovës. Në muajin mars Lista Serbe ka thënë se e ka braktisur Qeverinë e Kosovës. Ndërkaq, së fundmi 4 kryetarë të komunave veriore kanë dhënë dorëheqje. A kanë sjellë pasoja këto veprime? Nenad Rashiq: Nuk e di se a mund të ketë kjo pasoja ligjore, por sa i përket pasojave politike, në këtë rast, me këta mekanizma, me një sistem të robëruar, i cili funksionon sipas një direktive që nuk është lokale, por më shumë është rajonale, mendoj që pasojat në këtë moment mund të jenë mjaft të kufizuara. Pse e them këtë? Fillimisht, pata thënë edhe më herët për atë se çfarë është më mirë, nëse e krahasojmë gjendjen e tanishme në Serbi – ku faktikisht të drejtat janë minimale – me atë këtu te ne (në Kosovë), ka qenë që këtu kemi pasur mundësinë që ta themi atë që mendojmë. Kjo ka qenë e lejuar dhe vazhdon edhe sot. Këtu ka ekzistuar mundësia për tu shprehur, për të folur. Ndërkaq, në rastin e tanishëm, fatkeqësisht, të gjithë mekanizmat, e sidomos mekanizmat sikur stacionet televizive dhe mekanizmat tjerë, shfrytëzohen pikërisht për të mbjellë bindjen që, për shembull, ndarja është gjëja më e mirë që mund të jetë për serbët e Kosovës. Që nga vendosja e taksës për mallrat serbe po bëhet një improvizim i kinse katastrofës humanitare, e cila në fund do të duhej të mundësonte që një pjesë e veriut të Kosovës të ndahet, të bashkohet ose korrigjohet. Çka do të thotë kjo? Mekanizmat që janë përdorur që të mos i lejojnë serbët e Kosovës që të flasin, janë të mëdhenj dhe mjaft të fuqishëm. Ajo që është më tragjike, të gjithë ato medie, jo vetëm në Serbi, por po flas edhe për mediat lokale në gjuhën serbe në Kosovë, janë gati se krejtësisht të varura nga ndihma financiare që marrin nga fondet e Republikës së Serbisë. Kjo do të thotë që gati se të gjithë janë të detyruar që të jenë në shërbim të ideve të këqija, sikurse caktimi i kufijve, korrigjimi apo sido qoftë që i quani. Në çfarëdo rasti, kjo manifestohet në mënyrë katastrofale keq te serbët lokalë, të cilët, thjeshtë, më nuk kanë fuqi që të luftojnë përballë gjithë atyre mjeteve dhe gjithë atyre mekanizmave radikalë, të cilët për çdo ditë ndikojnë mbi ne, qoftë në mënyrë verbale, qoftë përmes ekraneve televizive, e madje përmes masave represive institucionale që përdoren ndaj qytetarëve. Radio Evropa e Lirë: A po mendoni që Beogradi, në këtë rast, po i shfrytëzon serbët e Kosovës si instrument për t’i krijuar vetes pozicion sa më mirë në dialogun e ardhshëm? Nenad Rashiq: Absolutisht po dhe nuk është vetëm kjo vetëm për procesin e dialogut. I shfrytëzon edhe për shumë, t’i quaj gjëra me më pak rëndësi, sikurse ndikimi në sferën ekonomike në çfarëdo forme, në mënyrë që të përfitojnë që përfaqësuesit e Listës Serbe të jenë, më të afërt me ta. Shfrytëzohen aty ku Lista Serbe apo serbët e Kosovës mund të vendosen si mekanizëm vetëm për tensionimin e marrëdhënieve. Në procesin e negociatave ose marrëveshjeve, gjithmonë është e lehtë për Beogradin që t’i shfrytëzojë serbët e Kosovës që këta të fundit të thonë ‘në rregull, ne nuk do të marrim pjesë në Kuvend, do ta rrëzojmë Qeverinë’ ose çfarëdo mekanizmi tjetër, vetëm që të arrijnë deri te konkretizimi i përpjekjeve të tyre, qoftë në kuptimin politik. Por, unë them që madje shkojnë edhe një hap më larg. Këtu ka ndërlidhje edhe me ekonominë, të cilën ata mund ta shfrytëzojnë përmes mekanizmave të institucioneve të Kosovës. Në këtë pikë vijmë në përfundim që serbët janë vetëm mjet për planet e dikujt tjetër dhe për planet e dikujt që nuk jeton fare në Kosovë. Përveç atyre masave represive që po i përmendi dhe që Beogradi zyrtar po i përdorë përmes Listës Serbe, përgjegjësia nuk është fare më e vogël as e Prishtinës dhe e Bashkimit Evropian, sepse ata janë vëzhgues memec të asaj që po ndodhë në hapësirën e Kosovës dhe kjo është ajo që irriton. Duket se të gjithë po shoqërohen, për interesa të tyre dhe askush për interesat e serbëve të Kosovës dhe ky është zhgënjimi më i madh. Radio Evropa e Lirë: A prisni se do të ketë një qasje më të shpejtë drejt dialogut? Nenad Rashiq: Mendoj që po. Pavarësisht që po duket që të dyja palët janë në kurse të ashpra, konsideroj që e gjithë kjo është me regji dhe se nuk është në esencë gjithçka ashtu. Edhe kjo letra e fundit që ka dërguar presidenti i Shteteve të Bashkuara, Donald Trump, flet për atë që mbase dikush atje po e humbë durimin që të luajë me ne me vite dhe me dekada. Prandaj, mendoj që kjo më shumë është e imagjinuar dhe se po bëhet më tepër për nevoja të brendshme dhe se në përgjithësi nuk është ndonjë pengesë që do të mund të ishte problem për vazhdimin e dialogut. Pra, kur të vlerësohet se janë pjekur kushtet për arritjen e një marrëveshje, ata shumë shpejt dhe lehtë do të ulen në tavolinë. Por, në këtë rast, do të jetë ndryshe nga takimet e tjera, për shkak se pres që në periudhën e ardhshme, kurdo që të caktohen takimet e ardhshme, ato do të jenë më të pakta në numër. Faktikisht, në rast se do të jenë një, dy apo eventualisht tri takime, në to do të bëhet një vendim. Përndryshe, nuk më pëlqen termi ‘marrëveshje finale‘, sepse nuk është e tillë, por mund të quhet ‘fillim i marrëveshjes finale’. Për finalizimin e marrëveshjes do të duhen disa vite. Kur flasim për normalizimin, gjegjësisht, siç do ta quaja unë, harmonizimin e marrëdhënieve ndërmjet serbëve dhe shqiptarëve në Ballkan, ai do të jetë një proces, sepse nuk mund të stabilizoni marrëdhëniet vetëm me një nënshkrim. Me nënshkrim ndoshta vetëm mund të fillohet normalizimi i marrëdhënieve. Vetëm pas kësaj duhet që në terren të bëhet pajtimi i vërtetë ndërmjet popujve. Natyrisht që për t’u pajtuar nevojitet një nivel i tolerancës, përgjegjësisë dhe mirëkuptimit për palën tjetër, në mënyrë që të arrihet një harmonizim apo paqe, sido që ta quajmë. Pra, me siguri se dialogu do të ndodhë së shpejti, në disa raunde dhe më pas neve na mbetet që ta zbatojmë ashtu qysh konsiderojmë se duhet të jetë në terren. Më e rëndësishëm është pajtimi në terren, ndërmjet njerëzve. Radio Evropa e Lirë: I përmendët letrat e presidentit të Shteteve të Bashkuara të Amerikës, Donald Trump, që u janë dërguar të dy presidentëve, të Kosovës dhe të Serbisë, HashimThaçi dhe Aleksandar Vuçiq . Si i vlerësoni ato letra? Nenad Rashiq: Në fakt, unë para katër muajsh kam qenë i pari që kam folur, duke u bazuar në përshtypjen që kanë lënë përmes “gjuhës së trupit” që ata (Thaçi dhe Vuçiq) tashmë kanë arritur marrëveshjen. Kështu më linte përshtypjen sjellja e tyre ndaj njëri-tjetrit, shtrëngimi i duarve, sikur të ishin marrë vesh për diçka. Në anën tjetër, nëse kjo është e saktë dhe nëse kam pasur të drejtë për këtë që thash, kjo do të thoshte që ata kanë biseduar në prapaskenë, larg syve të opinionit ose nuk i kanë dhënë opinionit asnjë informacion apo vetëm pak informacion. Prandaj, letrat e presidentit Trump mund të kuptohen në dy mënyra. E para, është kjo që e them unë, se ata janë marrë veshë për një marrëveshje dhe Trump, në mënyrë jo të drejtpërdrejtë, ka qenë i informuar për këtë dhe tash dërgon letër për të thënë ‘në rregull, ju tashmë keni biseduar dhe jeni marrë vesh për kornizat. Shkojmë tash tutje që t’i konkretizojmë dhe të nënshkruajmë marrëveshjen ose të shkojmë në periudhën e miratimit në Kuvendet e juaja apo në institucionet e juaja. Kjo është mënyra e parë. Mund të jetë edhe e dyta, që mund të shpjegohet në mënyrën që themi se Trump nuk i di marrëdhëniet ndërmjet Serbisë dhe Kosovës, gjegjësisht, nuk i di në detaje dhe se dikush nga administrata e tij ka propozuar për këto letra për të nisur dhe stimuluar bisedimet e mëtutjeshme. Do të më befasonte fakti, nëse dikush nga administrata e presidentit të Amerikës të bënte diçka të tillë që të dërgonte letër trimëruese për të dy presidentët. Prandaj, po të më duhej t’i ndajë në përqindje, mendoj që 80 për qind është opsioni i parë që e përmenda dhe 20 për qind opsioni i dytë. FacebookGoogle+TwitterHasani: SHBA-ja s’do ta imponojë zgjidhjen ndërmjet Kosovës dhe SerbisëfacebookBekim BislimiLetrat e presidentit të SHBA-së, Donald Trump, për presidentët e Kosovës dhe të Serbisë janë inkurajim për arritjen e një marrëveshjeje në mes të palëve, por jo që ajo domosdo të jetë copëtimi i Kosovës ose ngjashëm, thotë në intervistën për Radion Evropa e Lirë, profesori i të Drejtës dhe Marrëdhënieve Ndërkombëtare, Enver Hasani, ish-kryetar i Gjykatës Kushtetuese të Kosovës. Ai nuk e përjashton mundësinë që ideja për ndryshim të kufijve të jetë në tavolinën e bisedimeve, por sipas tij, është gabim që të rihapet çështja e kufijve, përgjithësisht në Ballkan. Radio Evropa e Lirë: Profesor Hasani, dialogu i Brukselit për normalizimin e marrëdhënieve ndërmjet Kosovës dhe Serbisë tash për tash duket se ka ngecur. A prisni rifillimin e këtij dialogu, për të cilin thuhet se do të jetë në fazën përfundimtare dhe a ka shenja se kur mund të fillojë? Enver Hasani: Unë nuk e kam të qartë se kur mund të rifillojë, meqenëse ajo varet kryesisht nga dinamikat e brendshme në Kosovë, por edhe në Serbi, të cilat, veçanërisht në Kosovë, shihet që kanë marrë një kahe, që nuk është bash e kënaqshme, meqenëse shihet qartë se nuk ka një pajtim as të përafërt të konsensusit mes forcave politike, sa i përket formës dhe përmbajtjes së dialogut. Radio Evropa e Lirë: A prisni që të ketë një përafrim qëndrimesh të spektrit politik? Enver Hasani: Unë nuk pres, meqenëse çështja kryesore që është nisur, është nisur gabim dhe është futur copëtimi i Kosovës si variant, i ashtuquajtur i dhimbshëm, përkatësisht si levë ndikimi ndaj Serbisë për të fituar disa koncesione sa i përket shtetësisë së Kosovës. Ky fakt ka bërë që partitë që përfaqësojnë pjesën dërmuese të popullsisë së Kosovës, të kenë rezerva serioze. Kjo do të thotë është nisur mbrapsht, sa i përket mënyrës dhe përmbajtjes të konsensusit që pritet të arrihet dhe kjo ka shkaktuar frikë edhe te forcat kryesore politike, por edhe te qytetarët e zakonshëm. Radio Evropa e Lirë: Megjithatë, presidenti i Kosovës, Hashim Thaçi nuk e ka thënë se mund të ketë copëtim të Kosovës, por e ka potencuar korrigjim të kufirit… Enver Hasani: Mund të quhet si të doni, por esenca e asaj çfarë është parë deri sot dhe sjelljet e palës serbe, del që flitet për copëtim. Në praktikën ndërkombëtare, me korrigjim të kufijve nënkuptohet kur është deri në 500 metra që të lëvizë vija kufitare, qoftë brenda, qoftë jashtë. Këtu nuk flitet për 500 metra. Radio Evropa e Lirë: Profesor Hasani, si i vlerësoni letrat e presidentit të Shteteve të Bashkuara të Amerikës, Donald Trump për të dy presidentët, të Kosovës dhe Serbisë? Enver Hasani: Ajo është inkurajim për arritjen e një marrëveshjeje në mes të palëve, por që nuk thotë atë që e thonë aktorët kosovarë që duhet domosdo të jetë copëtimi i Kosovës dhe ngjashëm. Do të thotë inkurajim për të gjetur një zgjidhje dhe është shenjë e mirë, sepse sigurisht Kosova ka një problem të hapur me Serbinë, të cilin duhet ta adresojmë dhe janë naivë ata që besojnë që anëtarësimi eventual dhe konsolidimi i plotë i shtetësisë, hipotetikisht dhe teorikisht, shembull në OKB – sepse këta po e marrin OKB-në si parametër, që Serbia do ta lë Kosovën rehat dhe do të sillet si një shtet fqinj. Do të ishte naive dhe është naive për ata që e besojnë një gjë të tillë. Radio Evropa e Lirë: A prisni përfshirje më të madhe të Shteteve të Bashkuara të Amerikë në procesin e dialogut? Enver Hasani: Të ju them një fakt, edhe çështja e integrimeve evropiane në vitin që vjen, por edhe çështja e involvimit amerikan këtu në rajon – jo vetëm në Kosovë- dhe në Lindjen e Mesme është e një natyre tjetër prej asaj që kemi parë deri më sot. Ajo natyrë është që akterëve lokalë iu lihen punët kryesore që t’i kryejnë, ndërkohë që Shtetet e Bashkuara të Amerikës dhe Bashkimi Evropian pritet të luajnë një rol lehtësues, ndërmjetësues dhe garantues të asaj arrihet në mes të palëve me vullnet dhe jo sikur dikur që është imponuar një marrëveshje – jo vetëm e Dejtonit, por edhe e Rambujesë dhe të gjitha ato që kanë qenë në rajon. Do të ishte paradoks që të ndodhë, që të pritet të ketë ndonjë formë presioni, në kuptim të imponimit të një zgjedhjeje të caktuar, sepse do të ishte një investim i madh, një çmim i madh për çka unë dyshoj. Tek e fundit, Kosova dhe kjo pjesë e Ballkanit, me zgjidhjen e problemit të Maqedonisë (çështja e emrit) dhe rrugës së saj drejt NATO-s, Rusisë nuk i ka ngelur vend për t’i shqetësuar interesat amerikane dhe interesat e tjera perëndimore në këtë pjesë të botës. Radio Evropa e Lirë: Ideja që ka krijuar mjaft debate është pikërisht ajo që u përmend më herët, ndryshimi i kufirit Kosovë-Serbi. Kjo ide përveçse në Kosovë dhe në Serbi, ka krijuar polemika edhe në qarqet ndërkombëtare, ndërmjet atyre që e përkrahin dhe e kundërshtojnë këtë ide si zgjidhje të mundshme të problemit. Sa është e mundur që kjo ide të jetë në tavolinën e bisedimeve ndërmjet Kosovës dhe Serbisë? Enver Hasani: Kur të ulesh në biseda, mundësitë për të diskutuar për çdo çështje, përfshirë edhe këtë ide, është reale, është potenciale. Por unë mendoj që është gabim të rihapet çështja e kufijve, përgjithësisht në Ballkan, sepse ajo nuk mund të bëhet pa caktuar harta të reja dhe në momentin që të nxirren harta të reja, nuk mund të bëhet pa dhunë dhe tragjedi njerëzore. Mund të jenë edhe të shkallës më të vogël se që i kemi parë, por sigurisht që shkakton dhunë dhe humb ai “shpirti Dejtonian” që unë e quaj, që është bazuar në vlera të demokracisë kushtetuese, të barazisë së popujve, lirive dhe të drejtave njerëzore dhe kështu me radhë dhe do të thotë, marrëdhëniet Kosovës- Serbi kthehen si marrëdhënie kryekëput të sigurisë së rëndë dhe kjo nuk i bën mirë proceseve politike në rajon. Radio Evropa e Lirë: Në Kosovë nuk është arritur një konsensus i spektrit politik për dialogun. Në çfarë pozicioni dialogues mund ta vë Kosovën mungesa e këtij konsensusi dhe a prisni probleme? Enver Hasani: Unë pres probleme dhe unë e kam të pamundur të besoj që dikush mund të futet në dialog rreth këtyre çështjeve pa pasur bekimin e dy të tretave të forcave politike që sot janë dhe përfaqësohen në Kuvend. Unë besoj që do të ishte aventurë e dikujt dhe nuk ma merr mendja që mundet – sepse po të ishte ndryshe, kjo punë do të ishte nisur më herët, do të ishte nisur kaherë – por unë besoj se arsyeja kryesore është ajo edhe unë nuk shoh rrugë tjetër, përveç arritjes së konsensusit. Pozicioni i Kosovës, çfarë është sot nuk është as i mirë, as i keq. Thjeshtë nuk ka pozicion, sepse nuk ka konsensus. Nuk mundet askush të flasë, të bëjë pazare për diçka që nuk ka mandat kushtetues dhe politik, nuk ka as legalitet e as legjitimitet. Kështu që, do të thotë pozicioni i Kosovës është pozicion inekzistent, sepse nuk ka një pozicion të Kosovës, për shkak se nuk ka një konsensus substancial prej dy të tretave dhe kjo e bën që çdo gjë që është zhvilluar deri më sot jolegale dhe jolegjitime. Radio Evropa e Lirë: Nëse eventualisht arrihet një marrëveshje dhe marrë parasysh që në ekipin negociues të Kosovës nuk janë partitë e mëdha opozitare, a mund të nxjerrë kjo problem më pas për ratifikimin e marrëveshjes? Enver Hasani: Po nuk mundet, sepse këta nuk janë mandatuar nga Kuvendi që ta nënshkruajnë dhe ta bëjnë (marrëveshjen), sepse nuk mund ta bëjnë këta. Për nënshkrim duhet mandat i veçantë i Kuvendit, për lidhjen e marrëveshjeve për nenin 18.1 (të Kushtetutës). Këta janë mandatuar që të negociojnë, të bisedojnë me Serbinë rreth çështjeve që kanë të bëjnë me ruajtjen e sovranitetit dhe integritetit kushtetues dhe territorial të Kosovës. Kaq. Për nënshkrim të një marrëveshjeje, është çështje dhe vendim tjetër dhe jo vetëm për këtë grup, por edhe për çfarëdo subjekti tjetër që mund të autorizohet. Nuk mund të nënshkruhet asgjë, nuk mund të arrihet marrëveshja me këtë format të ekipit që është përcaktuar. Radio Evropa e Lirë: Por, çfarë nëse nënshkruhet… Enver Hasani: Nëse nënshkruhet (marrëveshja me Serbinë), atëherë do të thotë ajo është kundër Kushtetutës, jo vetëm të Kosovës, por të çdo vendi këtu në rajon. Çdo vend në rajon po ta bënte një gjë të tillë, një delegacion i tillë, do të ishte skandaloze. FacebookGoogle+TwitterIntervista – Meta: Dialogu Kosovë-Serbi të mos hyjë në shtigje të shpikurafacebookPresidenti Ilir Meta, në një intervistë të dhënë për RTK-në, ka deklaruar sot se “Kosova ka treguar gatishmëri maksimale për të bashkëjetuar në paqe me Serbinë”.   “Ka treguar vullnet maksimal për të garantuar në mënyrën më gjithëpërfshirëse dhe pozitive bashkëjetesën brenda Kosovës edhe me serbët e Kosovës apo qoftë me pakicat e tjera”, është shprehur ai. Duke komentuar ecurinë e procesit të dialogut mes Kosovës dhe Serbisë, Meta ka theksuar se “procesi i dialogut nuk ka arsye për të hyrë në shtigje të shpikura. Procesi i dialogut ka qenë në mënyrë të qartë për t’i dhënë mundësinë Serbisë që të ecë drejt marrjes së statusit kandidat dhe njëkohësisht drejt çeljes së negociatave, gjë që ka ndodhur. Dhe njëkohësisht synon që përmes një marrëveshjeje përfundimtare të zgjidhë edhe të ardhmen e Serbisë si një vend anëtar në BE dhe Serbia të fitojë perspektivë të qartë europiane, si çdo vend që duhet të zgjidhë problemet me fqinjët”, – është shprehur Meta. Sipas Presidentit të Shqipërisë “natyrisht, kjo kërkon që njëkohësisht Serbia të njohë këtë realitet duke u sjellë si një shtet i gatshëm për t’u anëtarësuar në Bashkimin Europian. Devijimi pastaj i dialogut në çështje të tjera nuk i shërben mendoj as Serbisë, as Kosovës, as rajonit tonë dhe besueshmërisë së BE-së për vlerat mbi të cilat është krijuar dhe ekziston”, – ka theksuar Meta.   Vizat Presidenti Ilir Meta u shpreh i zhgënjyer për mos liberalizimin e vizave të Kosovës nga Bashkimi Europian. “Natyrisht që edhe unë jam i zhgënjyer për këtë zhvillim aspak të mirëpritur, përkundrazi, për këtë zhvillim tepër zhgënjyes në raport me pritshmëritë, sepse Kosova prej kohësh ka plotësuar të gjitha kushtet teknike, që vendet e tjera, përfshi edhe Shqipërinë”, tha kreu i shtetit. Gazetari: Dyfish më shumë kushte sa vendet e tjera… Presidenti Meta: Më shumë, kjo është e padiskutueshme. Këtë e ka konfirmuar shumë qartë edhe Komisioneri përkatës, z.Avramopulous dhe kuptohet që këtu kemi të bëjmë më shumë me një çështje të mosarritjes së konsensusit për shkak të diferencave të caktuara brenda BE-së. Unë uroj dhe dëshiroj që kjo ngjarje pavarësisht se sjell një frustrim që ne të gjithë e kuptojmë dhe e kemi mjaft të vështirë për t’u vetëpërmbajtur, përsëri ky problem duhet përballuar me shumë durim dhe vetëpërmbajtje, sepse çdo nervozizëm do të kontribuonte thjesht më shumë në interes të atyre zërave, që janë skeptikë për të njohur shtetin e Kosovës apo që nuk janë të angazhuar për të garantuar të drejtat e qytetarëve të Kosovës si të gjithë qytetarët e tjerë në rajonin tonë. Gazetari: Nga takimet që keni zhvilluar muajt e fundit me zyrtarë të Bashkimit Europian a e keni nënvizuar qartësisht nevojën që Kosova të mos mbetet mbrapa në këtë proces, të jetë pjesë bashkë edhe me vendet e tjera që Kosova ta gëzojë lirinë e lëvizjes së lirë në zonën Shengen? A mundet të na jepni detaje nga takimet që keni pasur me zyrtarë të lartë të BE-së sa i takon liberalizimit të vizave për Kosovën? Presidenti Meta: Unë detaje nuk mund të jap, por mund të them se shumë zyrtarë të lartë të BE-së janë gjithashtu të zhgënjyer për mosmarrjen e një vendimi pozitiv dhe sikurse ka zyrtarë të lartë, zyrtarë më të përgjegjshëm sikurse përmenda z. Avramopulous, i cili publikisht ka deklaruar që Kosova i ka plotësuar të gjitha kushtet teknike për realizimin e kësaj marrëveshjeje për liberalizimin e vizave. Megjithatë, duhet të kemi parasysh se problemi është politik dhe Europa e BE-ja nuk janë në momentet më të mira. Jo vetëm kaq, por janë edhe në prag të zgjedhjeve europiane, që do të zhvillohen pas disa muajsh dhe kuptohet që rritja e forcave populiste, të djathta dhe të majta, ka sjellë këtë frenim në vendimmarrje. Por unë besoj që ky është një moment sidoqoftë kalimtar. *** INTERVISTA Gazetari: Zoti President, Serbia siç ishte paralajmëruar nuk e ka mirëpritur krijimin e Ushtrisë së Kosovës. Prej andej vijnë deklarata me narrativë mjaft nacionaliste, deklarata që po prodhojnë edhe shantazhe e frikësime për serbët e Kosovës, që të mos bëhen pjesë e FSK-së, tashmë edhe Ushtria e Kosovës. Sipas jush, Serbia e sotme a është e gatshme për paqe me Kosovën? Presidenti Meta: Kosova ka treguar gatishmëri maksimale për të bashkëjetuar në paqe me Serbinë. Ka treguar vullnet maksimal për të garantuar në mënyrën më gjithëpërfshirëse dhe pozitive bashkëjetesën brenda Kosovës edhe me serbët e Kosovës apo qoftë me pakicat e tjera. Sigurisht që pyetja nuk mendoj se është kjo, por pyetja duhet të ishte: Serbia që dëshiron të hyjë në Bashkimin Europian, a mund të ecë me një politikë të tillë ndaj një realiteti i cili në mënyrë dominante njihet nga i gjithë kontinenti, nga BE dhe nga fqinjët e tjerë? Gazetari: Ju keni një përvojë të gjatë në politikë. Qysh në krye të herës keni pasur dhe keni lidhje vëllazërore me drejtuesit aktualë të shtetit të Kosovës, dikur komandantë të UÇK-së. Këto lidhje ju i keni krijuar në vitet ‘90 në rrethana tepër të vështira për tranzicionin këtu në Shqipëri, sikundër ishin vite të vështira natyrisht edhe për Kosovën që përballej me fushatën e Serbisë për spastrimin etnik të Kosovës. Pra, ju jeni personalitet politik që keni qenë i përfshirë në memorien e kosovarëve në të gjitha ngjarjet që kanë të bëjnë me Kosovën. Qëndroj te tema e Ushtrisë, pasi kosovarët dhe shqiptarët kanë përjetuar një entuziazëm kolektiv me këtë ngjarje. Për ju personalisht Zoti President, çfarë do të thotë krijimi i Ushtrisë së Kosovës? Presidenti Meta: Do të thotë një fazë e re e shtet-ndërtimit të Kosovës dhe plotësim i kuadrit funksional të një shtetit që është në gjendje të marrë përgjegjësi të plota. Gazetari: Si Ilir Meta si e keni përjetuar këtë ngjarje? E them këtë duke pasur parasysh lidhjet e forta që keni me Kosovën ndër vite. Presidenti Meta: Kjo është një ngjarje mjaft pozitive dhe ajo që është më e rëndësishmja, nuk kemi të bëjmë thjesht me një moment. Kemi të bëjmë me kalimin drejt një cilësie të re të institucioneve të sigurisë dhe të mbrojtjes në Kosovë. Ky është një proces që ka nisur prej kohësh dhe kjo ka qenë një pritje e natyrshme për të kaluar në këtë fazë të re, sepse ka qenë e paralajmëruar, e përgatitur, madje dhe e shtyrë pak në kohë, por absolutisht që është një ngjarje kyçe në procesin e forcimit të shtetit të Kosovës. Gazetari: Të flasim për aktualitetin politik kosovar. Përsa kohë keni qenë aktiv në jetën politike, keni qenë vazhdimisht i përfshirë në atë kontekst politik, me lidhjet që keni me strukturën e sotme të politikanëve që e drejtojnë shtetin. Kosovarët mbanin shumë shpresa se këtë vit do të lëviznin pa viza, por kjo nuk ua rrit pavarësisht përmbushjes së një kuadri të gjerë kushtesh, që vendet e tjera, përfshirë edhe Shqipërinë, nuk i kishin. A prisni që ky proces, pra mos-liberalizimi i vizave për Kosovën të ketë pasoja? Presidenti Meta: Natyrisht që edhe unë jam i zhgënjyer për këtë zhvillim aspak të mirëpritur, përkundrazi, për këtë zhvillim tepër zhgënjyes në raport me pritshmëritë, sepse Kosova prej kohësh ka plotësuar të gjitha kushtet teknike, që vendet e tjera, përfshi edhe Shqipërinë…. Gazetari: Dyfish më shumë kushte sa vendet e tjera… Presidenti Meta: Më shumë, kjo është e padiskutueshme. Këtë e ka konfirmuar shumë qartë edhe Komisioneri përkatës, z.Avramopulous dhe kuptohet që këtu kemi të bëjmë më shumë me një çështje të mosarritjes së konsensusit për shkak të diferencave të caktuara brenda BE-së. Unë uroj dhe dëshiroj që kjo ngjarje pavarësisht se sjell një frustrim që ne të gjithë e kuptojmë dhe e kemi mjaft të vështirë për t’u vetëpërmbajtur, përsëri ky problem duhet përballuar me shumë durim dhe vetëpërmbajtje, sepse çdo nervozizëm do të kontribuonte thjesht më shumë në interes të atyre zërave, që janë skeptikë për të njohur shtetin e Kosovës apo që nuk janë të angazhuar për të garantuar të drejtat e qytetarëve të Kosovës si të gjithë qytetarët e tjerë në rajonin tonë. Gazetari: Nga takimet që keni zhvilluar muajt e fundit me zyrtarë të Bashkimit Europian a e keni nënvizuar qartësisht nevojën që Kosova të mos mbetet mbrapa në këtë proces, të jetë pjesë bashkë edhe me vendet e tjera që Kosova ta gëzojë lirinë e lëvizjes së lirë në zonën Shengen? A mundet të na jepni detaje nga takimet që keni pasur me zyrtarë të lartë të BE-së sa i takon liberalizimit të vizave për Kosovën? Presidenti Meta: Unë detaje nuk mund të jap, por mund të them se shumë zyrtarë të lartë të BE-së janë gjithashtu të zhgënjyer për mosmarrjen e një vendimi pozitiv dhe sikurse ka zyrtarë të lartë, zyrtarë më të përgjegjshëm sikurse përmenda z. Avramopulous, i cili publikisht ka deklaruar që Kosova i ka plotësuar të gjitha kushtet teknike për realizimin e kësaj marrëveshjeje për liberalizimin e vizave. Megjithatë, duhet të kemi parasysh se problemi është politik dhe Europa e BE-ja nuk janë në momentet më të mira. Jo vetëm kaq, por janë edhe në prag të zgjedhjeve europiane, që do të zhvillohen pas disa muajsh dhe kuptohet që rritja e forcave populiste, të djathta dhe të majta, ka sjellë këtë frenim në vendimmarrje. Por unë besoj që ky është një moment sidoqoftë kalimtar. Gazetari: Zoti President, e thatë edhe ju se ndoshta çështjet e brendshme të BE-së janë faktor i ri që i kanë bërë vendet anëtare të jenë të frenuara rreth këtij vendimi, por përshtypja e kosovarëve kolektivisht është se po diskriminohen. A mund të pritet që liberalizimi i vizave të përdoret si instrument i kushtëzimit për Kosovën përsa kohë që shteti ynë po vijon një proces të brishtë dialogu me Serbinë? Presidenti Meta: Kjo nuk do të ishte e drejtë për arsye sepse liberalizimi i vizave është konsideruar si një proces teknik dhe Kosova i ka përmbushur të gjitha detyrimet e saj dhe shumë më tepër se të gjithë vendet e tjera, përfshirë edhe Shqipërinë e Serbinë në të kaluarën. Çdo kushtëzim që bazohet në mohimin e një të drejte është i padrejtë. Gazetari: A mund të kushtëzohet Kosova në këtë vijim të procesit të rëndësishëm të dialogut me Serbinë, edhe me çështjen e vizave? Presidenti Meta: Besoj se procesi i dialogut nuk ka arsye për të hyrë në shtigje të shpikura. Procesi i dialogut ka qenë në mënyrë të qartë për t’i dhënë mundësinë Serbisë që të ecë drejt marrjes së statusit kandidat dhe njëkohësisht drejt çeljes së negociatave, gjë që ka ndodhur. Dhe njëkohësisht synon që përmes një marrëveshjeje përfundimtare të zgjidhë edhe të ardhmen e Serbisë si një vend anëtar në BE dhe Serbia të fitojë perspektivë të qartë europiane, si çdo vend që duhet të zgjidhë problemet me fqinjët. Natyrisht, kjo kërkon që njëkohësisht Serbia të njohë këtë realitet duke u sjellë si një shtet i gatshëm për t’u anëtarësuar në Bashkimin Europian. Devijimi pastaj i dialogut në çështje të tjera nuk i shërben mendoj as Serbisë, as Kosovës, as rajonit tonë dhe besueshmërisë së BE-së për vlerat mbi të cilat është krijuar dhe ekziston. Gazetari: Mbizotëron përshtypja se përfshirja direkte e SHBA është mëse e nevojshme për të garantuar paqen. Çfarë mendimi keni ju? Presidenti Meta: Pa asnjë diskutim që SHBA-të kanë pasur rol lider në të gjithë zhvillimet në rajonin tonë dhe aq më tepër edhe përsa i takon zhvillimeve të cilat sollën fundin e gjenocidit të Millosheviçit në Kosovë, por edhe përsa i takon pavarësisë së Kosovës, ecurisë pozitive të saj përgjatë këtyre dy dekadave në liri. Roli i tyre mbetet mjaft i rëndësishëm edhe në të ardhmen. Ashtu sikurse do të donim të shikonim gjithmonë një bashkëpunim, koordinim sa më të ngushtë brenda të gjitha vendeve të “Kuintit” dhe në mënyrë të veçantë SHBA-ve, të Gjermanisë, Francës, por edhe të Britanisë së Madhe që pavarësisht nga vendimi i saj për të dalë nga BE-ja, përsëri ka një rol mjaft të rëndësishëm në kontinentit tonë, por edhe në NATO. Gazetari: Si e shihni zgjidhjen përfundimtare mes Kosovës dhe Serbisë, me kompromis apo siç flet sot gjendja në të dyja vendet? Presidenti Meta: Unë e shikoj me kompromis dhe kompromisi është e ardhmja europiane për Serbinë, e ardhmja europiane për Kosovën, e ardhmja europiane për shqiptarët dhe serbët, pavarësisht ku ata jetojnë, në Kosovë apo Serbi. Gazetari: Çfarë do të thotë kompromisi për ju zoti President? Presidenti Meta: Kompromisi do të thotë që Serbia të njohë Kosovën dhe Kosova të marrë vendin e saj në OKB dhe gjithë institucionet e tjera, si edhe Serbia të marrë dritën jeshile për t’u anëtarësuar në Bashkimin Europian, pasi ka zgjidhur një problem të saj me fqinjët e saj. Gazetari: Pa e ndryshuar Kosova kuadrin e sotëm kushtetuese? Presidenti Meta: Nuk e kuptoj pse duhet. Kosova këtë Kushtetutë që ka, e ka bërë në marrëveshje me ndërkombëtarët. Gazetari: Ju keni qenë kategorik ndaj idesë së Presidentit Thaçi për korrigjimin e kufijve, madje e keni quajtur këtë çështje si kohë e humbur. A e keni diskutuar me z. Thaçi këtë ide dhe qëndrimet tuaja? Presidenti Meta: Nuk është dëshira ime që të hyj në detaje apo në komente të qëndrimeve të caktuara, si të Presidentit Thaçi, si të drejtuesve të tjerë të institucioneve të Kosovës. Është përgjegjësi e tyre të marrin vendimet e duhura në procesin e këtij dialogu, në respekt me Kushtetutën e Kosovës. Ajo që unë e kam bërë të qartë dhe e theksoj është që unë i besoj shumë bashkëjetesës si zgjidhje finale në rajonin tonë dhe nuk i besoj asnjëherë ndryshimit të kufijve. Në rastin konkret Presidenti Thaçi ka folur për korrigjimin e kufijve që është një term tjetër. Nuk ka folur për shkëmbime territoresh aq më tepër bazuar mbi vija etnike. Sidoqoftë ajo që unë kam theksuar në të gjitha takimet që kam pasur, si institucionale apo shoqërore e informale me drejtuesit e Kosovës, qoftë të opozitës, qoftë të mazhorancës, gjithnjë mesazhi ka qenë që kjo është një temë e dialogut që duhet përballuar bashkërisht sepse është një temë madhore që ka të bëjë me të ardhmen e Kosovës. Duhet të ketë një bashkëpunim të të gjithë aktorëve në mënyrë që Kosova të jetë sa më e fortë në këto tryeza, sa më e unifikuar, sa më e qartë në vendimet që do të marrë. PANORAMA FacebookGoogle+TwitterIntervista – Kim Mehmeti: Rama e shndërroi vendin në një hale, vetë është kthyer në kazanxhifacebookShkrimtari dhe publicisti Kim Mehmeti i sheh të gjithë fajtorë për bërjen e Shqipërisë të pabanueshme për rininë.Kim Mehmeti: Kemi nisur dekadën e tretë ku jetojmë vetëm me gënjeshtra dhe premtime të kota. Shpesh shqiptaria në përgjithësi dhe Shqipëria të ngjajnë si një “lopë” që për brirësh e mbajnë opinionistë të ndryshëm, mendimtarë të ndryshëm që gjithashtu janë mëkatarë për këtë që ndodhi që sa më lehtë politikanët ta mjelin. Erdhi koha kur nuk mundet më. Këtë mund ta bënin vetëm studentët. Boshti kurrizor i një populli është rinia studentore. I ftuar në Ora Neës, Mehmeti argumentoi qëndrimin e tij se pse nuk mbështet dialogun e Ramës me studentët. Kim Mehmeti: Kryeministri i Shqipërisë prej 5 vitesh flet për kazanin mediatik. Në fund ai nuk e vërejti që qeverinë e tij e shndërroi në një hale dhe vetë mbeti ai kazanxhiu që lëshon apo ndal ujin me të cilin lan jashtëqitjet kriminale, jashtëqitje të të gjitha kategorive. Në një situatë të tillë më duket pak absurde të bisedosh me një njeri të tillë. Ai e sheh pozitën e kryeministrit të tillë që të bësh garë dhe me popullin tënd. Nuk mund të dialogosh për atë që të takon.Ai është i zgjedhuri i popullit jo e kundërta. Për Kim Mehmetin, qeveritarët e Shqipërisë  drejtojnë ende me mentalitetin e Enver Hoxhës. Kim Mehmeti: Kjo protestë zbuloi se sunduesit e Shqipërisë sundojnë ende me mentalitetin e Enver Hoxhës. Kryeministri tërë kohën mbron ligjin duke thënë se i është dhënë autonomi Universitetit. Nëse është ashtu a guxon një Kryeministër të shkojë të grumbullojë rektorërt, dekanët dhe ti qortojë si fëmijë të vegjël dhe ata të ngratët të sillen si fëmijë. Unë nipërit nuk i qortoj dot ashtu si Rama rektorët e Universiteteve.A mundet që kryeministri të shkojë fakultet më fakultet dhe të mbajë mitingje me studentët. Kryeministri jeton në Shqipërinë e vet, është mendësi që nuk pranon asnjë mendje tjetër përpos të vetes.Ai eleminim e solli këtu, është i vetmuar. Në Shqipëri nuk përdortet më populli shqiptar, por populli opozitar dhe pozitar. Protesta e Tiranës frymëzoi dhe Tetovën dhe publisti Mehmeti thotë se është koha që kryeqyteti shqiptar të bëhet çadra e mbarë shqiptarëisë. Kim Mehmeti: Do të doja që Shqipëria njëherë e përgjithmonë të bëhet çadra e shqiptarisë. Dua që më në fund që ne të funksionojmë mbarëshqiptarçe. Mjaft na copëtuan dhe partitë. Kemi ardhur deri aty sa hajduti i partisë sonë nuk na pengon sepse na jep diçka, por na pengon vetëm hajduti i partisë tjetër. Kështu u bëmë të gjithë hajdutë.Kjo protestë do të shkojë dhe më thellë. FacebookGoogle+TwitterIntervista – Haradinaj: Dialogu Kosovë-Serbi është është kthyer në dialog për statusfacebookKryeministri i Kosovës, Ramush Haradinaj, i tha Zërit të Amerikës se Kosova nuk do të heqë dorë nga tarifat për mallrat serbe, pavarësisht thirrjeve të Bashkimit Evropian. Në intervistën me korrespondentin tonë në Prishtinë, Besim Abazi, ai tha se përplasjet e tij me shefen e politikës së Jashtme të Bashkimit Evropian, Federica Mogherini, nuk ndikojnë në marrëdhëniet e Kosovës me bllokun ku ajo synon të anëtarësohet, por janë pasqyrim i trajtimit jo të duhur të Kosovës nga Brukseli. Zëri i Amerikës: Zoti kryeministër, sapo jeni kthyer nga një takim i vështirë në Bruksel me shefen e politikës së Jashtme të Bashkimit Evropian, Federica Mogherini. Cilat ishin çështjet që çuan në përplasje mes jush? Ramush Haradinaj: Tani janë, besoj tri tema që po na shqetësojnë në marrëdhëniet mes nesh edhe BE-së: dy janë më të ekspozuara, është mospërmbushja e kontratës nga BE-ja për liberalizimin e vizave edhe pse Kosova e ka përmbushur pjesën e vet të kontratës dhe mosmarrja e ndonjë përgjegjësie në këtë rast nga përfaqësuesja e lartë Mogherini, komisionari Hahn dhe kolegët tjerë, të cilët na kanë lënë vetëm tani, që ne të vazhdojmë të lobojmë në çdo qeveri, e ata mund ta bëjnë këtë lobim se e njohin rastin, e dinë që kontrata është përmbushë. Pastaj, është devijimi, apo dalja prej kontrolli e dialogut, nga një dialog për normalizim, është kthyer në dialog për status, ose për territore ose për kufij, që s’ka logjikë. Dhe është vetë bilateralja Kosovë – BE, e cila është shumë e ngurtë në raport me Kosovën, pra na mban atje në stadin e nisjes, por, nuk na lejon me ecë përpara me proceset tjera. Zëri i Amerikës: Më lejoni t’i marrim një për një. Komisioni Evropian ka dhënë dritën jeshile për liberalizimin e vizave dhe çështja është tash tek Këshilli Evropian, pra përtej duarve të zonjës Mogherini. Përse i keni përqendruar kritikat tek ajo? Ramush Haradinaj: Tani, të sqarohemi kështu: edhe Komisioni Evropian edhe Parlamenti Evropian kanë vendosë, kjo është përfaqësuesja e lartë e BE-së, ashtu si quhet për politikë të jashtme e siguri, pra ne nuk e shohim ndonjë vazhdim të agjendës së Kosovës si palë që është në dialog, e nikoqire e dialogut është zonja Mogherini në këtë rast. Nuk e shohim ndonjë angazhim të palës sonë në dialog, pra në një proces shumë të vështirë, për ta përkrahë Kosovën në një të drejtë të veten te kolegët e vet brenda BE-së. Kjo i takon ata ministra, ka diskutuar me këshillin e ministrave para pak ditësh dhe nuk e ka menduar të nevojshme, ta zëmë, ta shtyjë në agjendë edhe çështjen e vendimit për liberalizimin e vizave për Kosovën. Kjo është vërtetë një tradhti ndaj Kosovës, nëse flasim kështu, që është treguar shumë e përgjegjshme në marrëdhëniet Kosovë-BE por edhe në respektimin e dialogut në të kaluarën. Zëri i Amerikës: Cili është shpjegimi i saj në bisedat me ju? Ramush Haradinaj: Shikoni, ajo e ka një, ta quaj ashtu, një ndarje të përgjegjësive, ashtu siç e thatë edhe ju, se tash është te ministrat e brendshëm, por nuk e shohim ndonjë interesim të palës, ne e kemi palë përfaqësuesen e lartë, që, qoftë të lobojë, apo të sqarojë, apo të bindë ministrat se BE-ja ka hyrë në obligim ndaj Kosovës, se është kontratë e përmbushur nga njëra palë, tani ta përmbushin ata. Zëri i Amerikës: Ju e keni kritikuar zonjën Mogherini për çrregullim të bisedimeve. Por, përse e keni drejtuar kritikën kundër saj? Çështja e kufijve nuk është ngritur nga zonja Mogheirni, është ngritur nga presidenti i Kosovës Hashim Thaçi dhe presidenti i Serbisë, Aleksandër Vuçiç. Përse te ajo përqendrimi? Ramush Haradinaj: Ky është produkt i ri në dialog, çështja e kufijve. Ajo që e ka lehtësuar dialogun e ka ditë në të kaluarën se mandati i është dhënë për normalizim të çështjeve të mbetura të hapura, e jo në kthimin prapa. Kufijtë janë kthim prapa para 17 shkurtit (2008). Nëse diskutohet çështja e territorit, është në kundërshtim edhe me vendimin e Gjykatës Ndërkombëtare, që nuk e ka gjetur në kundërshtim më të drejtën ndërkombëtare shpalljen e pavarësisë sonë. Ky është një kthim prapa, një dalje nga kornizat, nga parimet e dialogut në këtë rast, për çka edhe i është dhënë mandati. Zëri i Amerikës: Përse duhej të hidhej ajo kundër ideve të dy presidentëve që drejtojnë edhe bisedimet? Ramush Haradinaj: Shikoni, nikoqiri, ose lehtësuesi e ka marrë për bazë një kornizë, që është normalizim e jo çrregullim i marrëdhënieve. Ju e dini, kur fliten territoret e kufijtë në Ballkan, a është normalizim apo është një çrregullim? Zëri i Amerikës: Ju thatë në fjalimin tuaj dje se ata që flasin për kufijtë janë armiqtë e Kosovës, po ju citoj. Ka edhe nga aleatët e Kosovës që kanë mbështetur një mundësi të tillë nëse palët merren vesh. A janë edhe ata armiq? Ramush Haradinaj: Kushdo që e shtynë Kosovën nga diskutimi ose hapja e çështjes së territorit tonë, të kufijve tanë, është armik. S’ka si me qenë mik ai që hap territorin tënd ose kufijtë tu dhe kjo është e vërtetë e nuk ndryshon ndaj kujtdo qoftë. Pra kushdo që ne na propozon sot që ne të ridiskutojmë veten edhe territorin tonë edhe kufijtë tanë, dihet çka është kjo: kjo është një agresion ndaj teje. Ky nuk është i aleatëve ky propozim, mos harroni. Ky është provuar me ju ngjitë aleatëve prej plotëve. E nëse ka dikush që i intereson një situatë e tillë e hapjes së kufijve dhe e lëvizjes me territore, është Vladimir Putin dhe tre mijë rusë që i ka në Serbi si humanitarë. Por, nuk është e aleatëve kjo. Aleatët kanë shprehur respekt për Kosovën dhe Serbinë, duke u thënë që ne do ta shqyrtojmë atë që është e zbatueshme, nëse nuk pengon, nëse nuk ndërhynë në stabilitet, nëse respektohet edhe prej tjerëve. Pra, nuk është se aleatët kanë thënë qartë: ndani ju, ndërroni territoret se ne e pranojmë. Jo. Nuk është ashtu. Zëri i Amerikës: Por, presidenti i vendit është angazhuar për atë që e ka quajtur korrigjim të kufirit…? Ramush Haradinaj: Nuk e dimë saktësisht çka nënkupton kjo, por marrëveshja përfundimtare Kosovë – Serbi, nuk e ka temë kufirin Kosovë – Serbi. Kufijtë i kemi. E ka për temë normalizimin. Demarkimi është një proces krejtësisht i ndarë dhe nuk ka pse të përfshihet në një marrëveshje Kosovë – Serbi. Ne kufirin e kemi. Ne kemi probleme tjera. Nuk na njeh Serbia. Kemi një listë temash. E kemi përgatitur një marrëveshje gjithëpërfshirëse, një draft marrëveshje që sot pata nderin me ja dorëzua edhe delegacionit tonë që e votoi parlamenti. Ia kam dorëzuar para pak ditësh edhe presidentit edhe parlamentit, pra kryeparlamentarit por edhe liderëve të partive politike në vend, propozimin e parë të draft-marrëveshjes gjithëpërfshirëse, obligative, ligjore Kosovë – Serbi, për njohje. Zëri i Amerikës: Si u prit kjo projekt-marrëveshje nga Bashkimi Evropian? Ramush Haradinaj: E morën si një input ashtu si kishte thënë edhe zonja Mogherini, si një input në përpjekjet për me u gjetë një zgjidhje, ose me u arrit një marrëveshje. Ne do të vazhdojmë ta konsolidojmë, pra ta ndërtojmë këtë marrëveshje deri në atë që e ka marrë obligim edhe delegacioni, që është një platformë e Kosovës. Pra, ekzekutivi në këtë rast do të vazhdojë me ndërtue, pra me e përgatitë me e bë gati kontratën gjithëpërfshirëse Kosovë – Serbi. Zëri i Amerikës:Një prej çështjeve që është bërë shumë e diskutueshme edhe në një letërkëmbim të ditëve të fundit, është çështja e tarifave ndaj mallrave serbe. Bashkimi Evropian dhe zonja Mogheirni kërkuan sërish nga ju që të hiqni tarifën, madje duke ofruar edhe një kompromis. Në çfarë kushtesh, përveç asaj që keni thënë se jo pa njohje të Serbisë, në çfarë kushtet do të pranonit ta hiqnit këtë taksë, zoti kryeministër? ​Ramush Haradinaj: Ne kemi shprehur shqetësimet tona në vazhdimësi për mosrespektim të CEFTA-s nga Serbia. Ne na janë vu barriera, por jo tarifore. P.sh. nuk na e kanë njohur një certifikatë të mallit, nuk e kanë njoftë tabelën, nuk e ka njoftë vulën, do të thotë kurrgjë e Kosovës nuk ka mundur të hyjë në Serbi. Njëjtë ka vepruar Bosnja. Ju e dini se na janë ndaluar edhe sportistët. Hendbollistet tona kanë mbetur me orë duke pritur në kufi për një garë ndërkombëtare atje në Novi Sad. Por, asnjëherë BE-ja nuk ka reague. Ju siguroj se janë me dhjetëra ankesa, shkresa, kërkesa për ndihmë; asnjëherë s’na kanë trajtuar. Ju e dini që është marrëveshja e energjisë nga e cila humbim 30 milionë e nuk e zbaton Serbia. Humbim po ashtu miliona në IBM (menaxhimi i integruar i kufirit) dhe prapë nuk e zbaton Serbia. Pra, të gjithë këto kërkesat tona asnjëherë s’janë shqyrtuar. Serbia jo vetëm që s’ka respektuar marrëdhëniet ekonomike tregtare me Kosovën, qoftë të CEFTA-s qoftë të marrëdhënieve tjera, por ka kaluar në agresion ndaj nesh duke e rrezikuar shtetësinë e Kosovës, qoftë me punën që e bën për heqjen e njohjeve, një punë që është joligjore realisht, në shumicën e rasteve me metoda joligjore qysh ju qasen vendeve të shumta, por po ashtu edhe me kërcënime tjera, Ishte rasti i INTERPOL-it, ju e dini si kaloi ajo ditë. Duke qenë kështu, Kosova ka marrë një vendim, ky është vendim sovran i një vendi sovran, që mbron sigurinë kombëtare. Asnjë rregull as e CEFTA-s, as botërore, nuk të detyron ty me e heqë një masë e cila e mbron sigurinë kombëtare. Kjo është një masë e zorit. Nuk e kemi marrë nga dëshira. Është një masë kur s’kemi pasur ku të shkojmë tjetër. Ky vendim ka ndodhë. Ky vendim ka edhe disa veprime të tjera të mundshme me ndodhë, pra të tjera. Kur kemi marrë masën prej 10 për qind, ne e kemi paralajmëruar Serbinë që të ndalet se do ta rrisim. Serbia e ka rritë agresivitetin. Ne nuk kemi vazhduar me masa të reja tani së fundi. Kemi pauzuar një kohë, pra nuk e kemi vazhduar më tutje. Mirëpo, ekziston arsyeja me vazhdue më tutje. Nuk kemi arsye me e heqë këtë masë për ndonjë temë të caktuar. Nuk kemi arsye. E vetmja arsye me e heqë këtë masë është për një marrëveshje që i zgjidhë problemet. Një nga një ,problemet nuk po zgjidhen. Serbi nuk i zbaton ato që merresh vesh. E vetmja herë që ne biem dakord me e heqë masën, kur ulemi e merremi vesh për të gjitha temat, përfshirë njohjet dhe njëra nga temat është tregtia e lirë dhe ne jemi të interesuar për tregti të lirë. Ndryshe, situata ka me shkue kështu; çështja e taksës që është vendosë prej Kosovës, është në ekuivalencë më njohjen nga Serbia. Pse? Ne e kemi një interes nga Serbia: njohjen, për shkak të, ta quaj ashtu, lehtësimit të perspektivës tonë ndërkombëtare. Jo se perspektiva jonë ndërkombëtare nuk do të ndodhë, por e lehtëson njohja. Serbia ka po ashtu një interes; tregun e Kosovës. Kurdo që ata janë të gatshëm, ne jemi, nuk ka nevojë të presim gjatë. Por, nëse ata nuk janë sot, ne i presim. Zëri i Amerikës: Diskutimet rreth këtyre çështjeve çuan në përplasjet tuaja të shpeshta me Bashkimin Evropian dhe me shefen e politikës së jashtme zonjën Mogherini. Ka vlerësime edhe të vëzhguesve që kjo mund të rrezikojë marrëdhëniet e Kosovës me Bashkimin Evropian. Ju si mendoni? Ramush Haradinaj: Unë punoj shumë, intensivisht me qeveritë veç e veç të Bashkimit Evropian, të vendeve të respektuara. Kemi marrëdhënie shumë të besueshme me shumicën e këtyre qeverive edhe me institucionet e Bashkimit Evropian. Kemi disa dallime me përfaqësuesen e lartë, janë përmbajtjesore edhe kuptohet që ato janë kështu. Kosova nuk do të pranon një pozitë ndryshe nga secili vend i rajonit në marrëdhëniet me Bashkimin Evropian. Nuk është faji ynë që nuk na kanë njohur pesë shtete të BE-së, është përgjegjësi e tyre si Bashkim Evropian kur po flasim, nëse ata nuk mund të zgjidhin këtë pra me pesë shtetet e tyre ata nuk duhet të kërkojnë që Kosova ta paguaj çmimin, pra nuk është faji ynë. Sikur të them unë që tri komuna të Kosovës nuk po mendojnë kështu për marrëdhëniet e mia me Bashkimin Evropian ose tre ministra të qeverisë sime nuk po mendojnë kështu. Ne duhet ta kuptojmë që marrëdhëniet janë dypalëshe Kosovë-Bashkimi Evropian, nëse BE është e gatshme, vazhdojmë. Zëri i Amerikës: Por Kosova ka nevojë për Bashkimin Evropian dhe kritikat e vazhdueshme ndaj saj a nuk rrezikojnë të nxisin ndjesi anti evropiane në Kosovë? Ramush Haradinaj: Shikoni, nuk duhet të ndodh kështu, nuk ka arsye që Kosova të ketë ndjesi anti evropiane mirëpo edhe ne Evropën e shohim si palë. Kurrkush nuk ka nevojë për një palë tjetër nëse asgjë e kontratës nuk zbatohet. Çka është interesi i qytetarit të Kosovës me Bashkimin Evropian që një obligim më të thjeshtin, që është liberalizimi i vizave, nuk e zbaton në kontratë. Çfarë marrëdhënie kontraktuale afatgjate do të krijon Kosova nëse edhe këtë marrëdhënien e parë ata nuk e nderojnë. Kemi rënë dakord, kemi qitur kushtet, i kemi plotësuar ato kushte, pse nuk përmbushet kontrata nga pala tjetër? Nuk është që ne dëshirojmë të kritikojmë, ne jemi popull i respektueshëm si Kosovë dhe shqiptarët në përgjithësi, por jemi vënë në pozitë të tillë. Zëri i Amerikës: Por Bashkimi Evropian vazhdon të ketë rolin kryesor edhe në atë që vlerësohet një prej proceseve më të rëndësishme të Kosovës, që është normalizimi i marrëdhënieve me Serbinë. Si mund të reflektohen të gjitha këto në këtë proces zoti kryeministër? Ramush Haradinaj: Cili normalizim më falni! Sa është normale gjendja sot? Zëri i Amerikës: Ju keni thënë që jeni në favor të bisedimeve? Ramush Haradinaj: Jemi për dialog, mirëpo duhet të normalizohet dialogu. Për të normalizuar marrëdhëniet Kosovë-Serbi, kushti i parë është që të normalizohet dialogu. Nëse dialogun e mendojmë si dialog për statusin e Kosovës, ne e kemi shpallur vetën shtet më 17 shkurt 2008, kush ka problem me këtë është problem i tyre, por nuk është i imi, as i popullit të Kosovës. Ka vendimin e Gjykatës Ndërkombëtare që shpallja e pavarësisë së Kosovës nuk është në konflikt me të drejtën ndërkombëtare, pra shiheni, nuk është status, nuk është po ashtu për territore, sepse ne nuk kemi vendos në shitje territorin tonë, as kufirin, as vetveten dhe jemi shtet si çdo shtet tjetër. Kërkoj, me të drejtë kërkoj prej çdo zyrtari të Bashkimit Evropian, prej çdo zyrtari të cilido shtet, të sillet me respekt për atë se kush është Kosova shtet sovran. Kushdo që ka problem me këtë, nuk është problemi ynë pastaj, pra ne nuk mund të ndryshojmë për hatër të secilit, dikujt i bie ndër mend kjo dikujt ajo, si t’ia bëjmë ne si shtet? Zëri i Amerikës: Serbia ka kushtëzuar vazhdimin e këtyre bisedimeve me heqjen e tarifës që e keni vendosur ju zoti kryeministër. Si do të mund të harmonizoni këto veprime, të mbani taksën dhe të angazhoheni për bisedime? Ramush Haradinaj: Po edhe ne mund të vendosim një kusht, pa kërkim falje nuk shkojmë në dialog. Unë këtu ku jeni ulur ju kam pasur Vasfije Krasniqin dhe kam dëgjuar tregimin e saj, viktimë e dhunës seksuale në luftë prej forcave serbe. Janë rreth 20 mijë zonja, ne po mund të shkojmë në tavolinë duke e kaluar këtë pra pa një kërkim falje. Mos të harrojmë se edhe zoti Vuçiç edhe zoti Daçiç dhe të tjerët, kanë qenë pjesë e aparatit në të gjitha proceset. Ne pranojmë të ulemi me ta edhe na e ka kërkuar populli që të mos shkojmë në dialog pa kërkuar falje, mos shkoni në dialog pa i kthyer të zhdukurit, ende sot e kësaj dite presim trupa pa jetë të kthehen në kufi, ky është populli i Kosovës, ende sot e kësaj dite nuk ka drejtësi për këto masakra që kanë ndodhur në Kosovë e mos të flasim për femrat e dhunuara, ndërsa ne shkojmë në dialog. Pastaj, dikush na thotë neve që Serbia nuk po pranon pa e hequr taksën. Po mirë, mos të pranon, nëse është ashtu çfarë na duhet ai dialog neve, më falni ai nuk është dialog në këto raste. Zëri i Amerikës: Por Kosovës megjithatë i duhet normalizimi me Serbinë apo jo zoti kryeministër. Nuk mund të hyjë në procese integruese pa normalizim të marrëdhënieve me Serbinë. Ramush Haradinaj: Po na duhet normalizimi, por nuk na duhet procesi që na ka sjellë deri tek këto telashe që jemi sot. Pra nuk kemi arsye ne të heqim taksën për t’u kthyer në një proces shkatërrues për Kosovën, kur në të njëjtën kohë sa ndodhë tavolina, rritet agresiviteti i Serbisë kundër nesh në planin ndërkombëtar, planin e brendshëm dhe rajonal, pse ne duhet të kthehemi edhe njëherë në atë gjendje. Ne kemi filluar një kurs të ri dhe duhet ta kuptojnë të gjithë se është një Kosovë tjetër sot, një Kosovë që i ka analizuar mirë dhjetë vjet të dialogut, e ka parë se çfarë ka ndodhur në këto pesë vjetët e fundit që po shfrytëzohet dialogu që të mashtrohen shtete, duke ju thënë Serbia, ju lutem largojeni njohjen mos e njihni Kosovën se në kuadër të Bashkimit Evropian jemi duke biseduar për statusin e Kosovës, pra nuk është Kosova shtet, jemi ne dhe jemi duke zgjedhur statusin dhe me mundësinë që të kthehet nën Serbi. Pse ne të kthehemi në atë realitet? Çka është interesi i njerëzve të Kosovës? Nëse në të vërtetë dikush kujton që ne jemi aq të pazotë e të padijshëm, kanë gabuar shumë, ne jemi të respektueshëm. Neve na ka ndihmuar bashkësia ndërkombëtare, ne gjithë do ta nderojmë këtë marrëdhënie të përkrahjes e respektit, por ne nuk mund të dalim nga vetvetja për hatër të dikujt e prandaj i kam kërkuar edhe dje që në dialog, se ju po thoni që kërkohet normalizimi, po, por nuk po mundet Bashkimi Evropian, ju e shihni që pa Amerikën nuk po mund ta kryej këtë temë. Nëse dikush mendon që zonja Mogherini do ta zgjidhë çështjen e Kosovës dhe Serbisë, atëherë gabon rëndë, kjo po shihet që është përkeqësuar në kuadër të udhëheqjes së zonjës Mogherini dhe është mirë që amerikanët të hyjnë në tavolinë. Wshtë mirë që të ftohen edhe kolegë të vendeve të Quintit, edhe Berlinin dhe të kryhet kjo punë, por nuk do të shkojë kjo punë në formën si ka ndodhur deri tani për shkak se vetëm sa është përkeqësuar marrëdhënia mes dy popujve. Zëri i Amerikës: A rrezikon kjo kërkesë hapjen e mundësisë që Serbia të kërkojë aleatët e saj në këto bisedime zoti kryeministër, ta zëmë Rusinë? Ramush Haradinaj: Shikoni, çështjet që janë për diskutim shumica ndodhin në Kosovë pra për shumë pak tema të asaj se çfarë ndodh në Serbi diskutojmë. Zoti (Albin) Kurti e kishte një deklarim dje për materialin që i kemi dhënë, tha është kthimi i Serbisë, nuk është ashtu. nuk është e vërtetë që e kthejmë Serbinë, por temat që janë objekt i diskutimit, shumica e tyre ndodhin në Kosovë dhe për temat që ndodhin në Kosovë, Rusia nuk do të ketë fjalë kurrë, këtë le ta kuptojë gjithkush, ne jemi palë lufte me të dhe nuk do të ketë fjalë, Kosova është Kosovë. Rusia i ka tre mijë të akredituar në Serbi si personel humanitar dhe ne dimë çfarë personeli humanitar janë, ne jemi çdoherë në përballje me ta, pra nuk fshihemi se jemi dy bota të kundërta në këtë rast dhe çështja e zgjidhjes së marrëdhënieve Kosovë-Serbi, po vendet e Kuintit mund të ndihmojnë edhe ne e mirëpresim këtë, por nuk presim ndihmën e Rusisë në këtë temë. Zëri i Amerikës: E thatë edhe më herët se njohja nga Serbia është e rëndësishme për Kosovën sepse lehtëson punën e saj. Zoti kryeministër në këto rrethana si mendoni se mund të bindet Serbia për të njohur Kosovën kur nuk është bindur tash e dhjetë vjet përkatësisht 11 po bëhen tashmë që kur është shpallur pavarësia e Kosovës? Ramush Haradinaj: Këta e kanë shfrytëzuar Kosovën si kartë politike, zgjedhore, i shfrytëzojnë edhe sot si dhe serbët e Kosovës. E vetmja mënyrë për të bindur Serbinë është që t’i kryejmë punët e shtëpisë por në të njëjtën kohë për të dhënë edhe një ofertë respektueshme për Serbinë. Zëri i Amerikës: A jeni të gatshëm të kryeni punët e shtëpisë duke mos pasur një konsensus të plotë ndërmjet partive politike në Kosovë për procesin e bisedimeve por edhe raportet tuaja me presidentin e Kosovës dhe qëndrimet goxha të ndryshme që i keni rreth këtij procesi? Ramush Haradinaj: Po unë besoj që jemi në një drejtim të konsensusit të brendshëm, pra është në drejtim nuk është që është kryer por po punojmë. Kjo marrëveshja që kemi dhënë pra propozimi draft marrëveshja ka marr kritika pra janë dhënë kritika e vlerësime por nuk e shoh si largim, nuk mund të na largoj ky dokument, unë shpresoj që ky dokument të cilin kam pasur nderin t’ia jap edhe ambasadorëve të respektuar të vendeve të Kuintit, duke filluar prej ambasadori të Amerikës por edhe ambasadorëve tjerë edhe palëve tjera në Kosovë, unë besoj që po shkojmë nga një materie dhe nuk ka nevojë që të gjithë ne të flasim gjëra e njëjta secili, por propozimi të jetë një për gjithë Kosovën. Kur Kosova ka një propozim edhe opozita e përkrahë atë me ndonjë vërejtje të caktuar se çdo herë është ashtu, atëherë do të mund të themi se kemi pozicion të qëndrueshëm. FacebookGoogle+TwitterGallup: Përse duan të ikin shqiptarët nga vendi?facebookNë një anketë, Shqipëria renditet e katërta në një listë me 152 vende përsa i përket dëshirës së qytetarëve për t’u larguar nga vendi. Në anketën botërore të Organizatës Gallup, 60% e pjesëmarrësve nga Shqipëria shprehen se do të donin të largoheshin; Kosova renditet e trembëdhjeta me 46% të pjesëmarrësve që shprehin dëshirë për t’u larguar. Mes shteteve të Evropës, Kosova dhe Shqipëria ishin vendet me përqindjen më të lartë përsa i përket dëshirës për imigrim. Kolegia Ardita Dunellari bisedoi me zotin Jon Clifton, një ndër analistët e Gallupit.Zëri i Amerikës: Në anketën e re të Gallupit mbi dëshirën e njerëzve që të emigrojnë, cilat ishin përfundimet më interesante? Jon Clifton: Pyetja që u drejtuam njerëzve në botë është nëse kishin dëshirë të largoheshin nga vendi. Në krye të listës ka vende si Sierra Leone ku 75% e njerëzve thanë se duan të largohen. Ndërkaq Shqipëria është e katërta në listë. 60% e njerëzve thonë se do të donin të largoheshin përgjithmonë nga vendi. Zëri i Amerikës: Cilat janë arsyet që i shtyjnë njerëzit të duan të largohen nga vendet e tyre në përqindje kaq të larta? Jon Clifton: Dy shkaqet kryesore që vërejmë është se njerëzit duan të largohen pasi ka një formë krize. Për shembull Siria është një ndër 10 vendet me përqindjet më të larta për shkak të konfliktit. Një tjetër arsye është ekonomia. Në shumë vende të varfra njerëzit duan të largohen për të gjetur mundësi ekonomike. Dy faktorë të tjerë të rëndësishëm që njerëzit duan të largohen nga vendi janë korrupsioni dhe siguria vetjake. Zëri i Amerikës: Të ndalemi tek Ballkani, rajoni më problematik në Evropë në anketën tuaj. Në rajon nuk ka pasur konflikte prej dekadash, në një vend si Shqipëria ekonomia ka vazhduar të rritet gjatë vitesh. Si shpjegohet kjo dëshirë kaq e madhe për t’u larguar? Jon Clifton: Kur shohim GDP-në për frymë, në një vend si Shqipëria apo nëse shohim fuqinë blerëse të qytetarit në Shqipëri, ky vend renditet i 100-ti në botë. Pra shumë njerëz besojnë se në Shqipëri nuk u ofrohen mundësitë ekonomike që mund të gjejnë diku tjetër. Shohim se tërheqja më e madhe për t’u vendosur në vende të tjera është ekonomia. Vendi që tërheq më shumë njerëz në botë është Amerika. Njerëzit duan të vijnë në Shtetet e Bashkuara pasi këtu ka mundësi ekonomike si dhe pasi kanë njerëz të afërm këtu. Vendi tjetër ku duan të shkojnë shqiptarët është Gjermania, pas Shteteve të Bashkuara. Zëri i Amerikës: Përse kjo rritje tani? Përse jo disa vite më parë? Jon Clifton: Nuk do të thoja medoemos se është ndonjë rritje në vetvete. Shqiptarët kanë vite që shprehin dëshirën për t’u larguar nga Shqipëria. Zëri i Amerikës: Në anketën e Gallupit thohet se këto përqindje reflektojnë dëshira dhe jo shifra reale të emigrimit, apo njerëz me plane konkrete për emigrim. Si krahasohen këto shifra me lëvizjet konkrete të njerëzve? Jon Clifton: Kur shohim prirjet në Shqipëri, vërejmë se popullata në pesë vitet e fundit po ndjek kahjen e gabuar. Që në atë kohë ka filluar tendencën e tkurrjes me 0.1%. Pra mund të shihet se të dhënat reale ndjekin të njëjtën prirje si dëshirat që shprehin njerëzit. Kjo është e vërtetë për të gjitha vendet e Ballkanit, në të gjitha këto vende mbi 25% e njerëzve shprehen se do të donin të largoheshin. Në Kosovë kjo shifër është rreth 45%. Zëri i Amerikës: Si do të ndikonte kjo prirje tek potenciali i këtyre vendeve për zhvillim? Jon Clifton: Kur shohim vendet e Ballkanit, problemi kryesor është rrjedhja e trurit. Kur pyesim njerëzit nëse duan të vendosen në Shqipëri, ata që shprehin dëshirë nuk janë njerëz të arsimuar, po ashtu nuk janë të rinj. Kur të rinjtë e arsimuar të një vendi duan të largohen dhe njerëzit që duan të vijnë në këtë vend nuk janë të arsimuar, atëherë vendi përballet me rrjedhje truri që duhet të përbëjë shqetësim serioz për udhëheqësit. Zëri i Amerikës: Çfarë qëndrimi mbajnë ballkanasit ndaj emigrantëve? Jon Clifton: Nëse shohim Shqipërinë dhe Maqedoninë dhe i krahasojmë nga qëndrimi i tyre ndaj imigrantëve, këto vende janë shumë të ndryshme dhe kështu kanë qenë gjatë viteve të fundit. Kur i pyesim njerëzit “A mendoni se qyteti apo komuniteti juaj është vend i mirë për imigrantët? A do të pranonit që imigrantë të vendosen në vendin tuaj? A do të konsideronit të pranueshme që një i afërm i juaji të martohej me një imigrant”, Maqedonia është e fundit në listë ndër 150 vende. Kurse në Shqipëri gjejmë një nga kulturat më të hapura. Shqipëria renditet e 15 në botë. Në Maqedoni, vetëm 10% e pjesëmarrësve e quajnë të pranueshme që imigrantë të vendosen në vendin e tyre; në Shqipëri 75% e pjesëmarrësve në anketë shprehen pozitivish. Pra dy vende që janë kaq pranë gjeografikisht por që janë dy botë krejt të ndryshme. FacebookGoogle+TwitterDPA – Haradinaj përsëri kundër Thaçit: Retorika për ndryshim kufijsh e rrezikshme (intervista)facebookParlamenti i Kosovës të premten ka miratuar Ligjet që parashohin transformimin e Forcës së Sigurisë së Kosovës (FSK) në një Ushtri të rregullt. Ky hap ka nxitur reagime të ashpra në shtetin fqinj të Kosovës, Serbinë.Së fundmi Kryeministri Ramush Haradinaj kishte vendosur taksën doganore prej 100% në mallra të Serbisë. Në kuadër të Intervistës për agjencinë gjermane të lajmeve “dpa”,  shefi i Qeverisë kosovare kishte sqaruar arsyet për ndryshimin e sjelljeve ndaj Beogradit Përse është e rëndësishme për ju, që në këtë moment të vëni gurthemelin e Ushtrisë së Kosovës? Haradinaj: Ushtria e Kosovës tashmë ka ekzistuar- në formën e FSK-së. Ajo çka ne po bëjmë tani është dhënia e mandatit FSK-së për mbrojtje të Kosovës si Ushtri. Ministri i Punëve të Jashtme i NATO-s para pak kohe ju ka bërë me dije që nuk është ky momenti i duhur për transformimin e Trupave mbrojtëse ndaj katastrofave FSK në një Ushtri. Haradinaj: Ne nuk e kemi zgjedhur kohën. Procesi i transformimin të Forcës së Sigurisë së Kosovës (FSK) ka filluar para dhjetë vitesh, madje me udhëzimet aktive dhe mbështetje të Partnerëve tanë në NATO, ndër ta edhe Gjermanisë. Tashmë ky proces ka arritur në një pikë, ku ky është nja hap logjik dhe i imponuar. Haradinaj: Procesi i ndërtimit është planifikuar të zgjasë dhjetë vite. Pas kësaj Ushtria do të arrij forcën prej 5,000 ushtarë- aktualisht janë vetëm 3000. Dhe do të kemi vetëm armatim të lehtë. A nuk mendoni se ky paraqet një kërcënim sado të vogël për Popullatën serbe në Kosovë? Haradinaj: Jo, aspak. Serbët i janë bashkuar FSK-së. Vetëm Beogradi është i pakënaqur me këtë. Sa serbë janë? Haradinaj: Përafërsisht tetë për qind. Para disa ditësh, kur po shpërndaja certifikata në Ferizaj për rekrutët, ne publik ishin të ulura familje serbe që po duartrokisnin kur përmendeshin emrat e djemve dhe vajzave të tyre. Mirëpo ka edhe raste kur serbët e kanë braktisur FSK-në , sepse familjet e tyre janë kërcënuar dhe frikësuar haptazi nga Institucionet në Serbi. Partnerët tuaj perëndimor kanë tundur kokën edhe kur keni vendosur Taksën prej 100 % në mallrat që do të importohen nga Serbia. Pse ka qenë e nevojshme kjo? Haradinaj: Serbia pothuajse gjithmonë e ka bërë të pamundur importimin e mallrave tona. Janë kërkuar vërtetime të prejardhjes që natyrisht se nuk i kanë njohur, për shkak se Kosovën ata nuk e njohin si shtet. Kamionët me Tabela të Regjistrimit të Kosovës nuk janë lejuar të futen në atë shtet. Kanë vendosur rregulla të mjekut veterina. Po thuajse asgjë nuk funksiononte më , kur ne dëshironim të eksportonim. Taksa prej 100% është një lloj bllokade tregtare…. Haradinaj: Serbia po udhëheq një kampanjë jashtëzakonisht agresive dhe destruktive për shtetin tim. Aty ku ka mundësi punon kundër faktit që Kosova të anëtarësohet në Organizata ndërkombëtare- në Federata të Sportit, në Organizatën kulturore UNO UNESCO, tash së fundmi edhe në Organizatën policore INTERPOL. Ne duhej më në fund të mbroheshim kundër kësaj, prandaj erdhi deri te taksa. Dialogu i zhvilluar me sukses prej vitit 2011 me ndërmjetësimin e Bashkimit Evropian me Serbinë për arritjen e një Marrëveshjeje për normalizimin e Marrëdhënieve në mes të dy vendeve ka arritur sërish në një pikë vdekjeje. A nuk kanë ndikuar edhe aksionet e juaja të fundit në këtë? Haradinaj: Është e vërtetë që dialogu ka dalur nga rruga. Por jo për shkak të masave defanzive. Por për shkak se së fundmi është diskutuar për territore dhe kufijve . A e keni fjalën për Idenë e shkëmbimit të territoreve për vende të banuara me pakica- serbët në Kosovën veriore dhe shqiptarët në Serbinë jugore Lugina e Preshevës – bashkimin me “atdheun” përkatës. Çka ka të keqe këtu? Haradinaj: Vetëm një retorikë e tillë është shumë e rrezikshme për tërë rajonin. Askush në Ballkan nuk është plotësisht i kënaqur me kufijtë ekzistues. Mirëpo me t’u hapur një herë çështja e kufijve, zor se do të arrihet prapë mbyllja e kësaj teme. Dhe siç na kanë treguar luftërat e viteve 1990 do të rrezikoheshin tragjedi të paparashikueshme. /dpa/ FacebookGoogle+TwitterIntervista – Silberhorn: FSK duhet të krijojë struktura vetëqendruesefacebookThomas Silberhorn (CSU), sekretari parlamentar shteti pranë ministres së Mbrojtjes së Gjermanisë, në një intervistë ekskluzive për DW siguron vazhdimin e ndihmës gjermane për ndërtimin e ushtrisë së Kosovës. Deutsche Welle: Z. Silberhorn, Parlamenti i Kosovës  po vendos bazën ligjore për Forcat e Armatosura të Kosovës. Si e shihni ju këtë hap? Thomas Silberhorn:  Termi “forca të armatosura” na kujton se bëhet fjalë për sovranitetin dhe pavarësinë e Kosovës. Kosova nuk njihet nga të gjithë, për këtë ka mosmarrëveshje. Kjo është arsyeja se përse për mua është e rëndësishme që të konstatoj se në nismat legjislative të parashtruara në parlament nuk shfaqet termi “forca të armatosura”. Unë e shoh këtë si fillimin e një procesi transformimi në dhjetë vitet e ardhshme. Gjatë kësaj periudhe duhet të jenë zgjidhur të gjitha mosmarrëveshjet dhe pastaj mund të jemi më të qartë në lidhje me nocionin e forcave të armatosura. DW: Serbia e sheh procesin e transformimit si kërcënim. Me çfarë argumenti do t’i qetësoni ju serbët? Në Forcën e Sigurisë së Kosovës ka edhe anëtarë të pakicës serbe. Ajo ka për detyrë të kujdeset për sigurinë në të gjithë territorin. Këtu duhet formësuar një proces tranzicioni që merr parasysh interesat e pakicës serbe, por edhe faktin që partnerët e NATO-s nuk janë të një mendimi. Duhet të zgjedhim një rrugë që i përfshin të prekurit dhe çon në një zgjidhje bindëse. DW: Mendoni se është momenti i përshtatshëm për të formuar Forcat e Armatosura, tani që raporti i besimit me pakicën serbe nuk është aq i mirë, sepse as dialogu serbo-kosovar nuk po bën përparime? Nga këndvështrimi i qeverisë gjermane ne këtë e shohim të rezervuar. Por ne gjithashtu e kuptojmë se duhen njohur përparimet në çështjet e hapura dhe prandaj shpresojmë dhe po punojmë për këtë proces tranzicioni. Forca e Sigurisë së Kosovës është trajnuar profesionalisht dhe ajo duhet ta mbajë këtë nivel dhe ta zhvillojë duke krijuar struktura që funksionojnë pa mbështetje. Kësaj i shërben edhe angazhimi i bashkësisë ndërkombëtare në Kosovë. Ne do të këshillojmë dhe japim mbështetjen tonë për të krijuar në Kosovë struktura vetë-qëndruese. DW: Gjermania deri më tani ka mbështetur Forcën e Sigurisë së Kosovës me pajisje. Cila do të jetë ndihma e saj për Ushtrinë e Kosovës? Ne jemi tashmë prej gati 20 vjetësh të pranishëm në Kosovë me ushtarë të Bundeswehr-it. Para ca kohësh kontingjenti i 50-të gjerman u largua nga Prizreni, por ne do të mbetemi në Prishtinë, me rreth 70 persona. Ne jemi të përfshirë edhe në ekipin e NATO-s (NALT) që këshillon FSK-në për t’i kryer detyrat e saj pa mbështetje nga jashtë. Po ashtu, mbështesim ngritjen e kapaciteteve, për shembull, në fushën e logjistikës dhe shërbimeve  sanitare. Sa i përket pajimit, kur u larguam nga kampi i Prizrenit, lamë aty disa automjete. Por mbi të gjitha, ky kamp tani po shndërrohet në një park teknologjik dhe arsimor. Ky është një mesazh shumë i rëndësishëm për ne:  mbi terrenin e stabilitetit, të arritur me mbështetjen e Bundeswehr-it ne mund të organizojmë rindërtimin civil dhe të investojmë kështu në brezat e ardhshëm, në arsim dhe novacion. Angazhimi ushtarak vijohet nga partneriteti i ngushtë civil. DW: Çfarë roli do të luajë NATO kur të krijohet Ushtria e Kosovës? NATO-ja ndjek politikën e dyerve të hapura. Shtetet janë të pavarura dhe duhet të vendosin vetë për aleancat dhe kontributet që duan të japin për sigurinë. Mali i Zi, si anëtari më i ri i NATO-s, mund të merret si shembull orientimi. Por kjo nismë duhet të vijë nga vendet partnere. Në lidhje me Kosovën, ekziston çështja e hapur e sovranitetit dhe marrëdhënieve me Serbinë. Ky është një parakusht për nisjen e këtij kursi kaq themelor. DW: Aktualisht ekziston vetëm një propozim konkret për zgjidhjen e këtyre çështjeve: I ashtuquajturi korrigjim kufijsh, i propozuar nga Presidenti i Kosovës dhe homologu i tij nga Serbia. Si e shihni ju këtë? Është me të vërtetë detyra e dy vendeve që të gjejnë një zgjidhje me konsensus. Sa i përket shkëmbimit të mundshëm të territoreve, ne jemi shumë të rezervuar. Me zgjidhje të tilla nuk kemi pasur përvojë të mirë në Europë. Duhet t’i evitojmë kufijtë përgjatë vijave etnike. Ato nuk janë të qëndrueshëm. Lufta në Jugosllavi e tregoi se ndërmjet grupeve të ndryshme etnike ekzistojnë ndërvarësi  të forta. Synimi ynë është bashkëjetesa paqësore ndërmjet pjesëtarëve të grupeve të ndryshme etnike. Ajo nuk mund të ndahet me kufij dhe për këtë arsye nuk duhet të ketë shkëmbim popullsie, por duhet të punojmë që njerëzit të kenë një të ardhme në vendin që e ndiejnë si të tyren. FacebookGoogle+TwitterBerisha për Der Standard: Hashim Thaçi po e valëvit flamurin e Serbisë së Madhe me Edi Ramën iniciatorfacebookIsh-presidenti i Shqipërisë, Sali Berisha, ka goditur edhe një herë fuqishëm idenë e presidentit të Republikës së Kosovës, Hashim Thaçi, për ndarje të Kosovës. Në një intervistë për prestigjiozen austriake “Der Standard”, Berisha ka thënë se Hashim Thaçi duke e përkrahur këtë ide, po e valëvit flamurin e “Serbisë së Madhe”, raporton Gazeta Express.Përveç Hashim Thaçit, Berisha ka thënë se edhe kryeministri i Shqipërisë, Edi Rama, është njëri nga iniciatorët e idesë për ndarje të Kosovës. Ish-kryeministri shqiptar në këtë intervistë ka folur edhe për mbështetjen që Federica Mogherini po ia jep idesë për prekje të kufijve, dhe gjithashtu ka folur edhe për njerëzit të cilët po lobojnë për ndarje të Kosovës, raporton Gazeta Express. Ai ka thënë se nëse Bashkimi Evropian dëshiron t’i ndryshojë kufijtë në Ballkan, atëherë duhet të mblidhet në një konferencë ndërkombëtare dhe t’i caktojë kufijtë e rinj, por, sipas tij, është plotësisht e gabuar t’u lihet në dorë kjo ide Thaçit dhe Vuçiqit. Berisha ka thënë se sa herë që është folur për prekje të kufijve në Ballkan, konflikti gjithmonë ka qenë i pritur. Intervista e plotë: STANDARD: Javën e kaluar, Kosova dhe Shqipëria vendosën të lehtësojnë kontrollet kufitare dhe tarifat. A është ky një sinjal në drejtim të ‘Shqipërisë së Madhe’? Berisha: Bashkëpunimi midis Shqipërisë dhe Kosovës është i rëndësishëm, por kryeministri Edi Rama po përpiqet të përdorë Kosovën për të ushtruar presion mbi BE-në, dhe kjo është e gabuar dhe e dëmshme. Ai thotë se në qoftë se integrimi i Shqipërisë në BE nuk ndodh, ne mund të bashkojmë Shqipërinë dhe Kosovën. Por kjo nuk ndihmon Shqipërinë për të hapur negociatat. STANDARD: Ka disa përpjekje për ta ndarë Kosovën. Presidenti serb Aleksander Vuçiq dhe ai kosovar Hashim Thaçi propozojnë një shkëmbim territorial, fshatrat serbe në Kosovë do bashkohen me Serbi, ndërsa fshatrat shqiptare në Serbi do të bashkohen me Kosovën. Cilat janë pasojat? Berisha: Ky shkëmbim i kufijve dhe i territoreve dhe ndarjeve nuk është gjë tjetër veçse ideja e Serbisë së Madhe. Kjo fillon me Mitrovicën në Kosovë dhe vazhdon në Bosnje. Megjithatë, Serbia e Madhe ka qenë gjithmonë një burim i jostabilitetit, luftës dhe konfliktit në këtë rajon. Pra, nëse ndjekim këtë ide të ndryshimit të kufizuar, atëherë ne jemi plotësisht duke folur për konfliktet, pastrimin dhe shtetet njëetnike. Minoritetet nuk janë problem në rajon, e kundërta është në këtë rast: shumica janë problemi. Problemi nuk janë qytetarët e Mitrovicës, por bandat e Mitrovicës, të cilët janë në kontakt me politikanët në Beograd dhe me politikanët shqiptarë. Mafia nuk ka baba. Këta njerëz po kontrabandojnë dhe diktojnë. Dhe kështu shumica po përpiqen të azhurnojnë problemet e tyre për minoritetet. STANDARD: Po në lidhje me bashkësinë ndërkombëtare? Berisha: Ka njerëz në BE që po e shtyjnë idenë për një ndarje të Kosovës, një zgjidhje të ashtuquajtur “të thjeshtë”. Megjithatë, kjo mund të ketë një kosto të lartë. Nëse bashkësia ndërkombëtare beson se ka ardhur koha për të ndryshuar kufijtë në Ballkan, atëherë duhet të mblidhet një konferencë ndërkombëtare dhe të vendosë kufizime të reja. Por të mendosh se Thaçi ose Vuçiq mund të ndryshojnë kufijtë, nuk është një ide e mirë. Thaçi tani luan flamurin e Serbisë së Madhe në emër të Vuçiqit. Thaçi, megjithatë, nuk ka mbështetje në Kosovë. Nuk ka asnjë parti apo institucion tjetër përveç Presidencës për këtë iniciativë, e cila është nisma e Serbisë për 30 vjet. Thaçi përpiqet të shesë një projekt si shqiptar, i cili gjithmonë ishte serb. STANDARD: Por ai ka mbështetje nga lobistë të ndryshëm në Evropë. Ideja u mbështet edhe nga disa njerëz në BE dhe SHBA. Kush qëndron prapa këtyre njerëzve? Berisha: Po, ka një grup njerëzish në BE. Shumica e këtyre janë njerëz që nuk kanë dijeni për Ballkanin. Nga të gjithë ata që kanë kaluar vite në Ballkan, ka vetëm një person që e mbështet këtë ide – Wolfgang Petritsch. Por pse ka kaq shumë njerëz që e njohin rajonin dhe e kundërshtojnë këtë ide ndërsa të tjerët e mbështesin atë? Ka dy mënyra për të shpjeguar këtë: ata që mbështesin idenë janë njerëz që nuk e njohin mirë zonën. Ata mendojnë se nëse të dy palët bien dakord me shkëmbimin e territorit, ata nuk duhet të kundërshtojnë idenë. Shpjegimi i dytë është ndikimi i Serbisë dhe paratë. Është një ndikim shumë i fortë dhe shumë para për këtë iniciativë. Beogradi është në një pozitë të rehatshme tani që ka gjetur se Thaçi mbante flamurin për Serbinë. Fatkeqësia që do të vijë prej saj do të shihet më vonë. Ata që mbështesin ndryshimin e kufijve, si Federica Mogherini – të cilët ndoshta janë të gjithë proserb – luajnë këtu, megjithatë, me paqe dhe luftë. STANDARD: A ka ndonjë politikan në Shqipëri të cilët mbështesin këtë ndryshim kufitar përgjatë kufijve etnikë midis Kosovës dhe Serbisë? Berisha: Edi Rama e mbështet këtë. Lëvizja e vjetër komuniste në Shqipëri e konsideron Kosovën si një përpjekje për të luajtur për interesat e veta. Por ekziston një drejtim tjetër që e respekton Kosovën. U rrita me idenë solide të bashkimit të kombit në mënyrë që Kosova të bëhet pjesë e Shqipërisë. Por në vitin 1991 pashë një realitet tjetër në Kosovë, dhe pastaj e mbështetja projektin e tyre – pavarësinë. Prandaj nuk kam negociuar me Beogradin në lidhje me Kosovën – pa marrë parasysh se sa insistuan – sepse thashë: Kosova ka përfaqësuesit e vet. Rama është nga shkolla e vjetër. Tani ai është i lumtur ta paraqesë veten më të rëndësishëm. Kam lexuar se Carl Bildt – dhe i besoj atij – ka thënë se Rama nuk është kundër ndarjes së Kosovës dhe kësaj marrëveshjeje. Rama nuk refuzoi. Tani ai thotë se jo dhe po për këtë ide, dhe kjo do të thotë se ai do të thotë po. Por Rama nuk ka mbështetje në Shqipëri në partinë e tij. Por ai tani nuk mund të jetë i hapur për të, edhe pse ka shumë informacione të brendshme që e bëjnë atë një nga iniciatorët e këtij projekti. STANDARD: Cili, për shembull? Berisha: Po, nëse George Soros është i përfshirë në projekt, atëherë shumë njerëz thonë se është ashtu. Vetëm këtë verë pamë Sorosi i vogël (biri i Xhorxh Sorosit) që fluturoi tre herë nga Prishtina në Tiranë, nga Tirana në Beograd, nga Beogradi në Prishtinë. STANDARD: A janë përfshirë edhe amerikanët në lobimin për këtë shkëmbim? Berisha: Një nga kontributet më të mëdha të amerikanëve në rajon ishte se ata ishin në mënyrë të vendosur në kufi. Kur disa evropianë kërkonin “zgjidhje të thjeshta” dhe donin të ndryshonin kufijtë, Shtetet e Bashkuara qëndronin kundër dhe respektonin kufijtë. Tani nuk e di më. STANDARD: Çfarë do të ndodhte nëse kufijtë do të tërhiqen përgjatë vijave etnike? Si reagojnë shqiptarët në Mal të Zi, Maqedoni dhe Greqi? Berisha: Do të ishte një inkurajim i madh për të tjerët që të kërkojnë ndryshime kufitare kudo. Por të gjitha konfliktet dhe luftërat në Ballkan në 100 vitet e fundit erdhën nga ideja e ndryshimit të kufijve. STANDARD: Ideja e tërheqjes së kufijve etnikë është e kundërta e asaj që BE-ja ka mbështetur në Ballkan që nga viti 1991. Çfarë ndodh në Ballkan kur zyrtarët e BE-së fillojnë të mbështesin idetë që më parë ishin persekutuar vetëm nga nacionalistët ballkanas? Berisha: Në çdo rast, është e kundërta e ideve mbi të cilat bazohet BE. Angazhimi në shtete thjesht etnike dhe duke thënë se shtetet multietnike ose pakicë nuk kthehen në kohët e lashta. STANDARD: A përfshin kjo politikë edhe rritjen e nacionalizmit dhe të mendimit etnik në Evropë dhe SHBA?  Berisha: Natyrisht. Në vend që të konsiderojë hyrjen në BE dhe integrimin, Vuçiqi e rezervon Serbinë. Vuçiqi është plotësisht i angazhuar për Serbinë e Madhe, shumë më tepër se integrimi në BE. /GazetaExpress/ FacebookGoogle+TwitterIntervista – Florian Biber: Dialogu Beograd-Prishtinë ka dalë nga binarëtfacebookEksperti për Evropën Lindore Florian Biber për DW analizon dinamikën e dialogut Beograd-Prishtinë në Bruksel dhe situatën aktuale. Sipas tij dialogu ka dalë nga binarët dhe zgjidhja duket më larg se një vit më parë. DW: A do të mund t’i analizoni pëmbledhtas një vit të dialogut Beograd-Prishtinë? A është BE-ja në rrugë të mirë për të arritur një rezultat pozitiv, që do të ishte një marrëveshje mes Kosovës dhe Serbisë?  Florian Biber: Mendoj se çfarë po shohim tani është një proces që ka dalë nga binarët. Negociatat mes dy vendeve janë vështirësuar përgjatë viteve të fundit dhe sivjet kemi përjetuar krizën më të madhe. Nga njëra anë flitet për gjetjen e një zgjidhjeje të pranueshme nga të dyja palët. Dhe nga ana tjetër sinjalet shkojnë në drejtim të kundërt. E para që mund të thuhet është, se po përjetojmë më shumë tensione. Mendoj se disa nga këto tensione janë të prodhuara më shumë nga vet palët për interesat e tyre. Nga arrestimi i Marko Gjuriqit deri tek fushata serbe për tërheqjen e njohjeve të Kosovës për të vazhduar me konfliktin e tarifave doganore. Të gjitha këto po krijojnë tensione që nxisin një atmosferë krejt të ndryshme nga ajo që do të lejonte arritjen e një marrëveshjeje. Secila palë po luan me kartën e vet të konfrontimit. Unë gjithashtu mendoj se bisedimet rreth ndryshimit të kufijve e kanë dëmtuar mundësinë e gjetjes së zgjidhjes. Ky diskutim ka dhënë shenja, se procesi i mëparshëm, i cili e përjashtonte ndryshimin e kufijve, ka dalë nga binarët, dhe se të dy presidentët i kanë tejkaluar vijat e kuqe të dialogut. Mendoj se të gjitha këto i kanë nxjerrë negociatat nga binarët duke sjellë më shumë të panjohura. Sipas mendimit tim, diskutimi i ndryshimit të kufijve nuk do të sjellë ndryshim të kufijve, por çon në “mos zgjidhje”. Është e qartë se një gjë e tillë nuk do ta ketë përkrahjen e shumicës në Kosovë. Për Serbinë do të jetë shumë vështirë që tani të gjejë një zgjidhje pa përfshirë ndryshim kufijsh. Tani në Serbi mbizotëron një ndjenjë, se ndryshimi i kufijve është i arritshëm. Kështu do të mund ta përshkruaja përmbledhtas situatën: procesi aktualisht është më keq se sa një vit më parë. Në një panel diskutimi bashkëpunëtorja e afërt e Komisares së BE-së Federica Mogherini, Angelina Eichhorst ka thënë se tani ka një moment kur mund të gjendet zgjedhja, e ky çast mund të vazhdojë edhe në pranverën e vitit të ardhshëm. A besoni, se është realiste të mendohet që një marrëveshje mund të arrihet shpejt? Nga perspektiva e një vëzhguesi të jashtëm kjo më duket shumë e vështirë të parashikohet. Tani unë nuk e di që në kuadër të diskutimeve instititucionale të ketë diçka më shumë, nga sa ka dijeni edhe publiku. Por nga jashtë kjo gjë duket shumë e vështirë. Ajo që është e qartë është, se për një marrëveshje nevojitet një konsensus i gjerë. Nuk kemi të bëjmë në fakt me një situatë, ku dy presidentë bien dakord, madje nuk kemi as sinjale që kjo të duket e mundshme. Atmosfera është  e tillë që çfarëdo zgjidhjeje do të ishte e vështirë të gjente konsensus të gjerë. Në Serbi kemi një situatë, ku pushteti po bëhet gjithnjë më autoritar dhe shtyrja e një marrëveshjeje do të ishte më e lehtë e do ta forconte autoritarizmin edhe më shumë. Duke pasur parasysh, që vitin e ardhshëm kemi zgjedhje për Parlamentin Evropian dhe një përbërje të re të Komisionit Evropian, duket se një mundësi e tillë për vitin e ardhshëm i ka gjasat shumë shumë të vogla. Atmosfera dhe toni mes liderëve nuk duket se do të ofrojë mundësinë për një proces të suksesshëm. Kryeministri kosovar Haradinaj ka vendosur një taksë prej 100 për qind. A shihni ju një strategji pas këtij vendimi apo ka qenë një veprim ad hoc?  Shumë veprime të bëra nga Haradinaj dhe Thaçi, për mua nuk reflektojnë se në proces ka pasur qasje strategjike. Pajtimi i Thaçit që të diskutojë ndryshimin e kufijve është diçka që më është dukur si një gjë e papërgatitur dhe jo e menduar mirë, sepse kjo i hap shumë telashe Kosovës. Ka pasur edhe mungesë të përkrahjes së gjerë në Kosovë. Nga kjo pikëpamje duket, se edhe kryetari i shtetit edhe kryeministri e kanë vënë më shumë theksin në konfliktin me njëri-tjetrin dhe në përpjekjet për të avancuar agjendat e veta, se sa kanë menduar për një qasje strategjike. Qasje strategjike do të ishte nëse Kosova në tërësi ka një pozicion të unifikuar. Perceptimi im është që nga perspektiva serbe një situatë pa marrëveshje është rezultati më i mirë, sidomos kur për mungesë të rezultatit mund të fajësohet Kosova. Kështu Serbia mund të argumentojë, se Kosova nuk është koherente dhe nuk ka pozicion të qartë. Mendoj se një gjë e tillë i shkon për shtat Serbisë. Serbia mund të kërkojë që ta shkëpusë procesin e integrimeve evropiane nga një marrëveshje me Kosovën, që do të ishte një skenar ideal për ta. Mirëpo kjo do ta vendoste Kosovën në një pozitë edhe më të dobët, gjë të cilën edhe presidenti edhe kryeministri i Kosovës janë duke e nxitur. Ndonjëherë duket se ata po luajnë lojën e presidentit të Serbisë, e nuk kanë një qasje strategjike për Kosovën. Në Kosovë shumë ankohen, se po trajtohen jo si të barabartë, se BE-ja reagon për secilën çështje kur është fjala për të mbrojtur Serbinë, por nuk bën asgjë për Kosovën. A është e vërtetë që Kosova nuk po trajtohet si e barabartë? Problemi është se Kosova është në një pozitë më të dobët se Serbia. Kjo është e vërtetë, pasi Serbia ka avancuar më shumë në integrimet evropiane dhe Serbia mund të jetojë më lehtë me këtë status quo se sa Kosova. Mendoj se përshtypja është që ka pabarazi. Kjo bazohet edhe në faktin se Serbia ka fuqi negociuese me BE-në dhe mund të kërkojë më shumë prej saj. Kjo është situata e pabarabartë që u krijon këtë përshtypje kosovarëve. Sa i përket traformimit të FSK-së në ushtri, NATO ka kërkuar që kalimi i ligjit të shtyhet, ndërsa ambasadori i SHBA-së në Kosovë reagoi, duke e quajtur këtë hap si të natyrshëm. A ka në këtë mes ndonjë mospërputhje brenda NATO-s, mos ndoshta kjo ka të bëjë me ndryshimin e qendrimit të SHBA-së ndaj NATO-s? Mendoj se sa i përket aleancës qëndrimi nuk është i ndryshëm dhe nuk ka ndonjë mospërputhje thelbësore që Kosova të ketë një forcë sigurie. Çështja ka të bëjë vetëm me kohën e papërshtatshme lidhur me negociatat, dhe SHBA-ja është më pak e përfshirë në to. Mendoj se për këtë arsye ka pak dallim në deklarime. FacebookGoogle+Twitter“Ne do të bindim me fuqinë tonë vetjake”: Annegret Kramp-Karrenbauer flet për DWfacebookKryetarja e re e CDU-së, Annegret Kramp-Karrenbauer u shpreh gjatë kongresit të partisë në Hamburg për strategjitë e ardhshme të CDU-së dhe trajtimin e Rusisë përballë krizës së Krimesë. DW: Zonja Kramp-Karrenbauer, ju arritët një fitore me diferencë shumë të vogël votash. Ka shumë njerëz në parti, të cilët do të kishin dëshiruar që partia të merrte një pozicion më konservator. Si i kënaqni këta të zhgënjyer, çfarë u ofroni? AKK: Ne përjetuam një kongres partie, i cili me të vërtetë qe i polarizuar në debate, pikërisht në alternativa. Por më parë konstatuam gjithashtu, që përmbajtjet nuk dallohen midis kandidatëve. Kështu që njësoj si Friedrich Merzi dhe Jens Spahn-i unë përfaqësoj një pozicion, që e drejta për shembull duhet të zbatohet në mënyrë shumë konsekuente. Kjo buron nga historia ime si ministre e Brendshme: dhe këtë do ta vëmë në rrugë për shembull në kuadër të një seminari për temën e migrimit, për temën e sigurisë së brendshme pranverën e ardhshme. Vitin e ardhshëm keni tri zgjedhje të rëndësishme në landet lindore të Gjermanisë. Në Gjermaninë lindore partia populiste AfD është veçanërisht e suksesshme. Si doni t’i rifitoni zgjedhësit e AfD-së? AKK: Me fuqinë tonë vetjake. E para është që edhe në këto fushata elektorale, që ne e pranojmë që nuk do të jenë të lehta, nuk do të orientohemi te partitë e tjera, por do të paraqitemi fort si CDU lokale. Për këtë ekzistojnë një sërë temash rajonale, bilance të mira, dhe përsa u përket landeve ku jemi në opozitë, edhe kritika të justifikuara ndaj qeverisë. Me siguri që do të dalin edhe tema më të përgjithshme, si çështja sociale, tema e pensioneve, këtu duhet t’i koordinojmë mirë pozicionet edhe në pikëpamje organizative. Por, siç e thashë, pozicioni bazë është: ne duam t’i bindim njerëzit me fuqinë tonë dhe ta bëjmë këtë në një mënyrë të tillë që zgjedhësit të kthehen edhe njëherë te ne. Në Francë rrugët janë në flakë, njerëzit dalin në rrugën sepse luftojnë kundër pabarazisë sociale. A mund të mësoni gjë nga kjo për Gjermaninë? AKK: Unë besoj se Gjermania është në një situatë tjetër, sepse ne kemi një sistem, me ekonominë sociale të tregut, për shembull me sistemin e partneriteteve tona sociale, ku shumë çështje dhe konflikte diskutohen dhe rregullohen me njëri-tjetrin edhe në struktura të rregullta. Shpresoj shumë që paqen, paqen sociale, të cilën e kemi në këtë mënyrë, të mund ta ruajmë vërtet edhe në Gjermani, sepse e shohim, pavarësisht nëse bëhet fjalë për Francën apo për shtete të tjera, se sa e vështirë është, kur thyhen rregullat për të cilat në thelb është rënë dakord, dhe kur konfliktet, krejtësisht të justifikuara në tematikë, shkallëzohen dhe kalojnë në dhunë. Muajt e fundit ju jeni pozicionuar edhe në politikën e jashtme, për shembull në drejtim të Rusisë, ku kërkoni sanksione më të forta, që shkojnë më larg. AKK: Ne duhet të mbajmë edhe njëherë parasysh, edhe tani përballë ngjarjeve më të fundit në Ngushticën e Kerçit, që fillesa si të thuash e diskutimit dhe e konfliktit është aneksimi në kundërshtim me të drejtën ndërkombëtare i Krimesë, përzierja në Ukrainën Lindore dhe që ne duhet të bëjmë shumë të qartë, si përmes sanksioneve, që kemi, por edhe në reagim të incidentit, që këtë mënyrë të marrjes së tokës në Evropë nuk e durojmë dhe se nuk mund ta durojmë. Është shumë e qartë që Deti Azov nuk është det i brendshëm rus dhe është edhe në interesin evropian, në interes ndërkombëtar që kjo të sqarohet dhe të kujdesemi për këtë. Ju thatë që ndiheni pa asnjë problem e aftë për të qenë kancelare. A besoni megjithatë se kancelarja Merkel do ta përfundojë legjislaturën dhe do të jetë edhe tre vjet të tjera kancelare? AKK: Atëherë: ne kemi një qeveri federale që është zgjedhur për këtë legjislaturë. Angela Merkeli ka thënë se është në dispozicion për ta përfunduar këtë legjislaturë. Dhe kongresi i partisë e bëri shumë të qartë, se edhe e dëshiron këtë dhe kjo është edhe dëshira ime personale. Dhe detyrën time si shefe e partisë në pushtet unë e shoh edhe që të kujdesem, që kjo qeveri të ketë stabilitetin e nevojshëm, në mënyrë që të plotësojë mandatin e zgjedhësve. Annegret Kramp-Karrenbauer, përzemërsisht falemnderit për këtë intervistë. Lajmet me interesante ERION BRAÇE: “BATON HAXHIU, TI JE RASTI MË I NDYRË KU MUND TË PËRDOREN GËRMAT E SHQIPES”By voal.ch | January 11, 2019 “Artur Kadriu nuk diti të trashëgojë mbiemrin”, Zheji i përgjigjet Ramës: Kërkon të na varrosësh të gjithëve por s’ka vdekur akoma Meta dhe Berisha që të të lenëBy voal.ch | January 13, 2019 Zbulohet letra e pendesës e ish-gjyqtarit të Kushtetueses për vrasjen e priftit të famshëm shqiptarBy voal.ch | January 9, 2019 Po pse djemtë e nipat e spiunëve dhe ish nomenklaturës! Nga Elida BuçpapajBy voal.ch | January 13, 2019 Salih Kabashi: Baton Haxhiu, produkt 100% UDB!By voal.ch | Lajmet e fundit Cilat pjesë të Kosovës po synon t’i marrë Serbia? Tregon Lutfi Haziri (video)By voal.ch | January 15, 2019 Avokati i Balilit tregon detaje të reja: Ishte vetëdorëzim i plotë, hetimi është bërë vetëm nga GreqiaBy voal.ch | Vetëdorëzimi i Balilit, gazetarja: Janë pranuar të gjitha kërkesat e tij, nuk e quaj sukses…By voal.ch | Mustafa pas intervistimit në Hagë: U ftova si dëshmitar i dyshuarBy voal.ch |

source : international currency ,Welcome to reprint and share。

Related articles

Some netizens have made a critical comment. What are you waiting for?Come on

Required

Optional

Optional

Remember, I don't need to re-enter my personal information next time